SPECIES AND VARIETIISS. 
325 
vermoedelijk zal zij ook wel weer verdwijnen en dan slechts een kort 
tijdsverloop van het lange leven der soort blijken te zijn geweest. 
Tegen darwin’s afstammingsleer was altijd een krachtig argument 
dat een onberekenbaar lange tijd noodig wezen moest om door lang- 
zame veranderingen de eene soort uit de andere te doen ontstaan ; 
gaan die veranderingen evenwel sprongsgewijze, dan is veel korter 
tijd voldoende, waardoor dan ook de grootheid van de gedachte, door 
DARWiN in zijn afstammingsleer neêrgelegd, als door helderder licht 
beschenen zich aan ons vertoont. 
Na de voordracht over afstamming en evolutie, wordt gehandeld 
over elementaire soorten in de natuur. Soorten zijn de onveranderlijke 
eenheden in de natuur, vóór den tijd van linnaeus geslachten genoemd ; 
hij beschouwde haar als de eens geschapen vormen en verdeelde ze 
weer in variëteiten ; maar een gevolg van deze, in zekeren zin wille- 
keurige onderscheiding was, dat men volstrekt niet altijd zeker wist 
welke plant nu als de eerste en welke als de uit haar ontstane moest 
worden beschouwd. Wanneer onder de vormen van planten, die tot 
één soort behooren, niet één beschouwd kan worden als de eerste en 
voornaamste, van welke de andere afkomstig zijn, dan staan alle 
vormen in rang gelijk, vertoonen onderling verschillen, soms bijna 
in alle organen en in de eigenschappen van deze en zulke vormen 
noemt men dan de elementaire soorten. Het zjjn natuurlijk alleen 
variëteiten in den ruimen en niet nauwkeurig omschreven systemati- 
schen zin ; maar noch in den tuinbouw, noch bij meer wetenschappe- 
lijke opvatting gebruiken wij het woord variëteit in deze beteekenis. 
Geslachten en soorten zijn eigenlijk bij overeenkomst en op meer of 
minder wetenschappelijke gronden nauw omgrensde groepen van plan- 
ten. Soorten omvatten soms twee of drie of maar weinige elementaire 
typen, soms ook twintig of vijftig of meer dan honderd standvastige 
en duidelijk te onderscheiden vormen. Beschouwen wij het zoo alge- 
meen voorkomende Driekleurige Viooltje, Viola tricolor ; de oorspron- 
kelijke soort heeft zich gesplitst in grootere en kleinere groepen van 
afzonderlijke vormen. Deze zijn standvastig bij cultuurproeven en 
moeten dus beschouwd worden als werkelijk bestaande eenheden. Zij 
zijn zeer talrijk, behoorende tot twee ondersoorten, Viola tricolor met 
groote bloemen, verschillend gekleurd en Viola arvensis , met kleine, 
bleekgele bloemen. De systematische indeeling dezer vormen en hun 
samenvoeging tot ondersoorten en soorten berust op een vergelijkend 
