HEIDEVELDEN. 
DOOR 
H. TIESING 
Groot en verheven is het schouwspel dat zich bij een helderen 
hemel en na een schoonen zomerdag aan ons oog vertoont, wanneer we 
ons op het vrije veld bevinden, waar we de langzaam ten ondergang 
neigende avondzon aanschouwen. Als die glanzende bol zijn mat licht 
werpt over de velden wordt hij allengs rooder en vuriger. Ai wat 
zich beneden de dalende zon bevindt als huizen, boomen, bosschen 
en dorpen, wordt nu schijnbaar grooter dan het werkelijk is. De af- 
standen schijnen kleiner dan zij werkelijk zijn en de rechts en links 
van het panorama gelegen landschappen zijn nu meer verlicht dan 
op andere uren van den dag. 
Wij wenden nu onze blikken naar het oosten. Op verren afstand 
van ons bevinden zich tal van kleine huisjes, aan gene zijde van de 
Hunse gebouwd. Ze zijn over dag nauwelijks zichtbaar, maar als de 
zon in ’t westen nederzinkt en hare laatste stralen over ’t aardrijk 
uitzendt, dan levert het vergezicht ook in die richting eene eigen- 
aardige vertooning op, zoodra de zonneglans al de naar ’t westen ge- 
keerde vensterglazen in vuurgloed hult. We zien nu de verblijfplaatsen 
van veenarbeiders en kleine landbouwers met hunne gezinnen als 
zwarte stippen of als vaal-bruin getinte aardhoopen in ’t oosten staan, 
soms nog kleiner voor het oog dan de beide gloeiende vakjes met vurig 
licht, waar de zon in de vensters schijnt en we merken hoe ook daar de 
ondergaande zon oorzaak is van een eigenaardig tafereel in eene land- 
streek, waar minder natuurschoon bestaat dan in de boschrijke dor- 
pen en gehuchten op en aan den Hondsrug. Slechts eenige minuten 
duurt dat schouwspel en als we ons weer westwaarts keeren, dan 
