334 
HEIDEVELD EN. 
zien we de koningin van den dag bjjna weggezonken achter een dorps- 
geboomte of landelijk bosch, dan dringt haar vurig licht nog door de 
boomtoppen en tusschen de huizen door. Zoodanig tooneel is alleen 
waar te nemen als men zich op eene opene vlakte als een heide- 
veld bevindt. Het groenland is er niet overal geschikt voor, omdat 
het meestal te laag ligt en vele in het land verspreid staande boomen 
ons geen vergezicht gunnen, voldoende om het panorama, als boven 
beschreven, waar te nemen. 
Maar ook overdag speelt het zonlicht den toeschouwer op het heide- 
veld soms parten, als hij zijne blikken richt over dat vrije veld en 
oordeelt over wat zijn oog daar in de verte aanschouwt. Waar de 
avondzon ons schijnbaar nader brengt tot afgelegene plekken, daar 
voert dat Jicht ons er overdag evenzoo verder af. Nog meer dan 
bij een heldere lucht kan dit het geval zijn wanneer een onweer in 
noordelijke of zuidelijke richting is waar te nemen, dat door zonlicht 
van de aftrekkende zijde beschenen wordt. Dan kan het soms schijnen 
of die onweersbui huizen en boomen met zich medevoert. Torenspitsen 
worden kleiner, daken van huizen vertoonen zich in eene andere kleu- 
rentint, punten van sommige gebouwen geven een ongewonen glans. 
In een donker blauwachtig waas gehuld, zooals de bui die aftrekt, 
is een bosch soms nauwelijks waar te nemen, dat op andere tijden 
goed zichtbaar is. Is de lucht helder en het weer schoon, dan merken 
we op hoe bosschen en hoogten zich meer verheven voordoen dan zij 
liggen en op die wijze een grootschen indruk geven, zeer veel verschil- 
lend van de tafereelen, die wij zien, wanneer wij ons in andere tijden van 
het jaar op het heideveld bevinden. Vaak merken we, vooral in ’t voorjaar 
en in den zomer bij drogend weer, eene golvende luchtbeweging op, 
sterker, naarmate het punt waarop we staan meer in een rechte lijn 
is met de zon en het waarnemingspunt, zwakker wanneer ons stand- 
punt met de zooeven genoemde punten een meer stompen hoek vormt. 
Die luchtbeweging toovert soms wonderlyke tooneelen voor het oog 
des toeschouwers, ’t Kan zijn of zich eene voorbijtrekkende spoortrein 
vertoont, ’t schijnt soms of een dorp langzaam verplaatst wordt. Of 
we zien een groot donker rechtopstaand vlak, donkerblauw gekleurd, 
in gedurige beweging aan den horizon. Zóó ziet men hier de uitwer- 
king van de straalbreking van het licht, die ons al dat ongewone 
soms zoo eigenaardig Voor het oog toovert en dat niet w T einig heeft 
bpgedragen tot het volksgeloof aan » voorloopen”, waaraan nog in de 
