338 
HEIDEVELDEN. 
scheiding der gemeenten Borger en Odoorn , waar een zandweg 
voorbij den heuvel loopt , die wellicht zeer oud is. Men zegt dat zij 
’s avonds een koord dwars over dien zijweg spanden, dat door aanraking 
van wagens of voetgangers het sein in het hol bracht van de aan- 
wezigheid van reizigers over ’t veld, waarna dezen overvallen en 
beroofd werden. Een dienstmeid, op het land onder een der naburige 
dorpen of gehuchten werkzaam , wordt door den jongsten roover ellert 
medegevoerd en zeven jaren lang in het hol gevangen gehouden , 
waar haar kroost telkens wordt vermoord. Eindelijk daagte het uur 
der redding ; want als ellert op roof wil uitgaan , ontvangt zij van 
hem den last in dien tijd den ouden brammert te scheren. Zij zal 
dit werk uitvoeren , doch , reeds gewoon aan zooveel ruwheid en 
geweld , snijdt zij brammert de keel af en neemt haastig de vlucht , 
den oude aan zjjn vreeselijk lot overlatende. Kort daarna komt 
ellert terug, die het misdrijf ontdekt en terstond de moordenares 
achtervolgt. In de onmiddellijke nabijheid van het dorp Oud-Orvelte 
haalt hij haar in. Zij snelt de naaste boerenwoning binnen; ellert 
werpt haar zijn strijdbijl achterna, wier scherpte den banderboom 
treft, zoodat de bijl er in staat en trilt. 
Zóó luidt het verhaal van die twee roovers, in Drente hier en 
daar bekend en vroeger bij de winteravondgesprekken aan den huise- 
ly ken haard van mond tot mond medegedeeld. Als het jonge geslacht, 
van vader of moeder dit verhaal vernemende , ijsde van schrik en 
ontzetting over het onrecht van dien tijd , werd als aanhangsel het 
verhaal gedaan van vurige spoken, »gloende kerels”, die volgens som- 
migen valsche landmeters , volgens anderen de schimmen van boven- 
bedoelde roovers waren ; en een Drentsch dorpsdichter besloot een 
onuitgegeven gedicht van de roovers van Ellertsveld met de coupletten : 
Wanneer het uur der ruste nadert, 
Ziet men hen, van den boei ontdaan, 
Tn gloende fakkels als herschapen 
De velden op en nedergaan. 
Voor hen is nergens rust te vinden , 
De hel zelfs heeft hun rust ontzegd, 
Tot sclmk voor ’t nageslacht op aarde 
En voor de eeuwigheid te slecht. 
Hun stof mag nooit in vrede slapen, 
’t Zal zwerven tot den jongsten dag, 
Opdat het ’t aller nageslachte 
Tot beeld en leering dienen mag ! 
