340 
HEIDEVELDEN. 
dorp Schoonoord en een paar buurten ontstonden. Een der laatste, als het 
Haantje bekend , ontleende zijn naara aan een ouden eik, wiens kruin 
voor ’t grootste deel naar ’t westen overhelde , die van uit het 
noorden op eenigen afstand waargenomen op den breeden staart 
van een haan geleek , terwijl eene kleine oostwaarts gewende tak 
den kop vormde van den haan. Zuidwaarts van die buurt ligt op 
niet grooten afstand het Sleener zand, eenmaal bekend als het meest 
geduchte zand verstui vingsterrein in Drente, waar het Oranjekanaal 
door bedreigd werd met belemmering in het scheepvaartverkeer. 
Het verbod om de heideschapen nog voortduiend op dit terrein 
toe te laten en de pogingen om door boschcultuur en op andere 
wijze de verstuiving vast te leggen , hebben het gevaar voor het 
Oranjekanaal doen eindigen. 
In vroegere eeuwen was het Ellertsveld mede berucht door de 
zich aldaar ophoudende wolven en van de acht groote wolvenjachten, 
waarvan magnin aanteekeningen heeft opgespoord en die in de 
jaren van 1716 tot 1772 in Drente gehouden werden, hadden er 
vier op dit veld plaats. Reeds vóór die jachten uitgevoerd werden 
schijnen er prijzen te zijn uitgeloofd voor het dooden van wolven ; 
want in 1606 werd door ingezetenen van Ees aan premiegeld ƒ20 
ontvangen voor het dooden van négen jonge wolven. Later werd die 
premie misschien verhoogd; want magnin zegt dat in 1758 aan 
vier ingezetenen van het gehucht Holte gem. Beilen ƒ 100 uitgekeerd 
werd voor het dooden van een ouden wolf. Ook in de jaren 1606 
tot 1612 en 1679 tot 1685 moeten zich hier veel wolven hebben 
opgehouden. De overlevering meldt ons tevens hoe groot bij de 
vroegere Drentenaren de vrees voor wolven moet zijn geweest; want 
in schuren en stallen drongen deze roovers door, wanneer de strenge 
winter kwam , schapen en kalveren werden des nachts weggeroofd en 
het is niet te verwonderen dat de herinnering daaraan langen tijd 
bewaard bleef, zoodat Drentsche huismoeders vroeger hunnen kin- 
deren de vrees voor wolven inboezemden , om hen daardoor terug te 
houden van de tochten , die kinderen in gezelschap wel eens met 
elkander maakten naar het vrije veld. 
Het is zeer natuurlijk dat de grondgesteldheid op die groote hei- 
develden zeer verschilt. Op de meeste dier uitgebreide hoogten i§ de 
bodem zeer schraal, en zal dat blijven, zoolang er niet de spade in- 
gestoken en de grond door bewerking en bemesting verbeterd wordt. 
Men vindt er laagten, waar het zand is bedekt met eene veenlaag 
