312 
HEIDEVELDEN. 
weiden jaarlijks 5 a 6 hectaren veld op die wijze van hun boste grond- 
laag beroofd. 
Zooals van zelf spreekt, bestaat hier de plantengroei hoofdzakelijk 
uit heide. Heide en nog eens heide is alles wat men ziet, uren ver 
in ’t rond. Voor meer dan deel is het de rieg- of struikheide , 
Erica vulgaris, die er groeit en voor de bijenhouderij van zooveel 
belang is. Op schralen grond groeit deze plant ter lengte van een 
paar d.M., soms nog korter, en wordt door de schapen bijna dage- 
lijks afgebeten. In de lage gedeelten van het veld wordt de struik- 
heide wel 3 / 4 M. lang. Op oneffen veenachtigen veldgrond bereikt zij 
haar hoogsten stand. Dan groeit er de dopheide, Erica tetralix, die 
door de schapen minder gewild is en waarop de bijen het eerst 
trekken, omdat zij altijd een paar weken vóór de struikheide bloeit. 
In den regel heeft de bovenste grondlaag onder dopheide meer vrucht- 
baren humus dan die onder rieg- of struikheide, waarom men aan 
plaggen met die heide den voorkeur geeft. Door heideplukkers wordt 
dopheide met de handen geplukt en gebruikt tot het maken van 
bezems, tot aanvulling van het stroodak op de boerenhuizen en voor 
uitvoer naar Leeuwarden, Steenwijk en elders, waar zij door de bak- 
kers als brandstof ter verhitting van de ovens wordt gebruikt. 
Naast de heide groeien er nog andere planten op het veld, waar- 
van eenige mossen tusschen de heideplant bijna overal gevonden 
worden. Op lage gronden zien we een gele, op hooge gronden een 
meer blauwachtige mossoort. Waar de bodem leemhoudend is, 
ziet men Wolfsklauw (Lycopodium) door de heide slingeren, wier dikke 
draden soms tot H a 2 M. over den grond loopen. In de nabijheid 
van bosschen, of waar vroeger bosch groeide, vinden we varens, meestal 
de nachtvaren (Pylipodium vulgare), waarvan de gewestelijke naain 
adderloof is. Van de grassen, die op sommige plekjes en ook hier en 
daar tusschen de heide en zoowel op hooge als op lage gronden 
groeien, komt het borstelgras (Nardus stricta) wel het meest voor. 
Soms zien we nog eenige Juncussoorten, waarbij het meest Juncus 
squarrosus, die op een dichten natten altijd zuren bodem groeit, steeds 
eenige kleine plekjes geheel voor zichzelf inneemt en reeds in de 
verte kenbaar is door zijn geel-groene kleur en zwarte zaadkopjes. 
Zelfs orcbideën of standelkruiden zijn er niet geheel vreemd. Men 
vindt ze o.a. in het heideveld te Borger, Schoonloo en misschien 
elders in ’t veld. In boschrijke streken groeit er mede de gagel (myria 
gale), die meer dan andere planten door het wolvee met rust gelaten 
