DE BOUW DER KIEMCELLEN. 
379 
vele gevallen het experimenteele onderzoek veel gemakkelijker , en 
het is bekend , dat vele onderzoekers van naam zich bezig gehouden 
hebben met de beantwoording der vraag of bepaalde deelen in het 
protoplasma der eicellen met bepaalde organen en weefsels van het 
volwassen dier overeenkomen. De uitkomsten van deze studie zijn 
zeer uiteenloopend geweest en het is gebleken , dat de bedoelde 
betrekking in verschillende klassen van het dierenrijk volstrekt niet 
altijd even ver ontwikkeld is. Het onderzoek berust in het algemeen 
op de volgende methode. Zoo vroeg mogelijk na de bevruchting en 
de eerste deeling der eicel wordt een verwonding aangebracht, waar- 
door een klein gedeelte afsterft. Dit kleine gedeelte correspondeert 
echter, zoo de ontwikkelde voorstelling juist is, met een groot en 
bepaald gedeelte van het volwassen lichaam, bijv, met de rechter- 
en linker-helft of met het spier- of zenuwstelsel. Is daarentegen 
deze zienswijze onjuist, dan kan elk deel van de jonge kiem alle 
organen van het dier voortbrengen, daar men weet dat in de cel- 
kernen van alle groeiende cellen alle erfelijke eigenschappen in latenten 
toestand aanwezig zijn. Hieruit volgt dus, dat na een eenzijdige ver 
wonding de kiem öf tot een kleiner , doch volledig lichaam zal uit- 
groeien , öf tot een eenzijdig of slechts gedeeltelijk ontwikkeld 
lichaam. Gelukt het dus kiemen , na zulke verwondingen , verder te 
doen groeien, dan zal het resultaat een antwoord op de gestelde 
vraag geven. 
Het meest beslissend zijn in dit opzicht de eieren der Ascidiën , 
in de onderzoekingen van edward g. conklin. Het protoplasma van 
zulk een ei kan eenvoudig als een mozaiekwerk beschreven worden ; 
het bestaat uit minstens vijf duidelijk onderscheidbare deelen , waar- 
van elk met een bepaald gedeelte van het volwassen lichaam corres- 
pondeert. Men ziet die deelen duidelijk vóór de eerste celdeeling ; 
tijdens die celdeeling hebben zij hun definitieve plaatsen inge- 
nomen, terwijl de aanvankelijk concentrische bouw in een symmetri- 
schen is overgegaan. Men ziet een geel kapvormig deel , dat later tot 
de spieren en het mesenchym zal worden , een tegenovergestelde grijze 
kap wordt later chorda en zenuwstelsel , terwijl een helder gedeelte 
later ectoderm en een min of meer korrelig deel later endoderm 
wordt. 
Bij de eerste en volgende celdeelingen blijven nu deze deelen op 
hun plaats , dien ten gevolge krijgt elke cel slechts protoplasma met 
een bepaalde bestemming. Dit blijkt nu uit conklin’s proeven, waarin, 
