KEN VOORWERELDLIJK ROOFDIER. 
381 
gevonden in Frankrijk , Duitschland , Engeland , Hongarije , Italië , 
Griekenland , Perzië , Indië en Noord- en Zuid-Amerika. Zij leefden 
in een tijdperk, toen de echte katten (feliden) nog zeer zeldzaam 
waren of misschien nog niet bestonden. De oudste vormen zijn in 
de Oude Wereld gevonden en tanden , welke zeer op de hunne ge- 
leken , werden reeds te Quercy ontdekt. De te Eppelsheim , in het 
bekken van Mainz, gevonden dolktanden werden aanvankelijk toe- 
geschreven aan een beer ( Ursus cultidrens ) te behooren , tot bravaid 
de kattennatuur van het geslacht vaststelde. Men meent dat deze 
roofdieren uit Europa over Azië naar Noord-Amerika zijn gekomen 
en in veel jonger tijd ook naar Zuid-Amerika, waar zij het laatst 
moeten zijn uitgestorven. 
De heer j. mc. enery , die van 1825 —1841 het bekende hol van 
Kent, bij Torquay in Devonshire , liet doorzoeken, groef daar 5 hoek- 
tanden en 2 snijtanden op van Machairodes latidens , eene groote op 
een leeuw gelijkende sóórt , welke daar gevonden werden te midden 
van talrijke overblijfselen van den Mammoet, den Neushoorn, het 
Keuzenhert, Paarden en Hyena’s. Eveneens werden in Frankrijk zulke 
overblijfselen gevonden , welke bewezen , dat deze dieren moeten ge- 
leefd hebben in den tijd waarin de oermensch leefde , daar zij reeds in 
het pliocene tijdvak in Europa voorkomen , maar ook den ijstijd schijnen 
te hebben beleefd. In Zuid-Amerika zijn de sporen van deze dieren 
veel jonger dan in Europa en Azië. 
Gaat men na hoe en waar deze tanden zijn gevonden , dan blijkt 
weldra de onhoudbaarheid der bewering , dat deze sabeltand-roofdieren 
hunne buitengewoon lange hoektanden door den strijd met gepantserde 
Reuzen-luiaards , Armadillen en Gordeldieren zouden hebben ver- 
kregen , zoodat deze tanden zoo lang en zóó gevormd zouden zijn , 
teneinde er het pantser van zulke dieren mede te kunnen doorboren 
en door middel van de zaagsgewqs getande zijden als het ware te 
doorzagen. Want reeds de oudste Europeesche sabeltand-roofdieren 
bezaten zulke geweldige hoektanden en deze konden geen dienst doen 
in gevechten met gepantserde dieren, daar deze in de Oude Wereld 
niet bestonden. 
Deze hoektanden kwamen bij geen andere soort van roofdieren 
voor. In de onderkaak stonden tegenover deze groote hoektanden 
slechts zeer kleine. Bij de oudere leden der groep waren de bovenste 
hoektanden , voodat zij die buitengewone ontwikkeling bereikt hadden , 
aan beide zijden beschermd door eene naar onderen vooruitspringende 
