382 
EEN VOORWERELDLIJK ROOFDIER. 
uitpuiling van het voorste gedeelte van de onderkaak. Waarschijnlijk 
beantwoordde deze onregelmatigheid echter niet aan het doel en werd 
zij bij latere vormen vervangen door verdikking der hoektanden , die 
dan een dergelijk eenzijdig beschermend omhulsel niet meer noodig 
hadden. Tegelijkertijd werd de geheele kaak slanker en zwakker en 
wel in die mate , dat zij niet meer op dezelfde, wijze kon werken 
als de kaken van een leeuw of tijger. Dit vermoeden wordt bevestigd 
door de omstandigheid , dat de verbinding van de onderkaak met den 
schedel geheel anders is dan bij de genoemde roofdieren. 
Dat deze hoektanden bij de jongste Zuid-Amerikaansche soorten , 
zooals b.v. Machairodus neogaeus , nog iets langer waren dan bij de 
Europeesche soorten, zal zijn toe te schrijven aan de omstandigheid, 
dat het karakter der soort zich zeer vroeg openbaarde en snel ont- 
wikkelde; ook de toename van het lichaam in grootte zal hierop niet 
zonder invloed zijn gebleven. 
De naar verhouding kleine schedel van dit hoogbeenige roofdier , 
meet, bij het exemplaar van de Parijsche Academie, dat voor 4000 francs 
gekocht werd, in de lengte 14 c.M., terwijl de hoektanden 8 — 9 
c.M. lang zijn. Deze hoektanden zijn langer dan de geheele , in ver- 
houding tot den schedel kleine , onderkaak. Het fraaiste complete 
skelet bevindt zich in het staatsmuseum te Buenos-Aires. 
Een nog moeielijker te beantwoorden vraag dan die omtrent den 
vorm der tanden , was , hoe deze dieren met hunne lange hoektanden 
het voedsel in den muil konden krijgen , omdat de mondopening door 
die tanden geheel versperd werd. Als wij aannemen , dat deze roof- 
dieren den mond zoo wijd opensperden als een leeuw of een tijger , 
dan zouden de hoektanden nog steeds tot aan den rand van den 
onderkaak hebben gereikt ; daardoor bleef het nut van die tanden 
totaal onbegrijpelijk. Sommige schrijvers rijeenden , dat zij deze tanden ge- 
bruikten als slag of stootwapens, om met gesloten bek den buit te dooden. 
Maar bij de oudere vormen , bij wie deze tanden door eene uitpuiling 
der onderkaak beschut werden, zou een zoodanig gebruik der reeds zoo 
lange tanden eene absolute onmogelijkheid zjjn geweest. Waarschijn- 
lijker is het , dat deze dieren eerst met open mond hun prooi moesten 
aanvallen, later met gesloten. In het laatste geval zou echter de 
lengte der tanden met de helft verminderd worden , terwijl bij het 
bemachtigen van den buit op deze wijze de bloeddorst dezer dieren 
niet voldaan zou zijn. 
Onder allerlei zonderlinge meeningen vinden we ook deze , dat de 
