12 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
ook maar één keer goed (drie proeven werden genomen). Deze fout werd aan 
vermoeidheid toegeschreven. 
Daarop werd hem een klein scherm getoond , waarop een aantal cirkels met 
lichtverf geverfd waren. Het scherm was op een tafel geplaatst in de donkere 
kamer. De nadering van een groote stalen vijl werd verondersteld het uitzicht 
van de kringen te veranderen, zoodat deze namelijk zich duidelijker en minder 
nevelachtig moesten toonen. Wood kon geen verandering zien, hoewel het ver- 
schijnsel als volkomen duidelijk werd opgegeven. Terwijl hij de vijl achter zich 
hield, bewoog hij zijn arm langzaam naar het scherm toe en er van daan. 
Dezelfde veranderingen werden door zijn collega waargenomen. De wijzerplaat 
van een klok in een zwak verlicht vertrek zou naar hun oordeel veel duidelijker 
en lichter worden , wanneer de vijl voor de oogen gehouden werd , veroorzaakt 
door een bijzondere uitwerking, die de stralen, welke de vijl uitzond, op de 
retina uitoefenden. Hij was niet in staat eenige verandering te zien, hoewel 
zijn collega beweerde, dat hij de wijzers duidelijk zien kon, wanneer hij de vijl 
nabij zijn oogen bracht, terwijl zij volkomen onzichtbaar waren als de vijl ver- 
wijderd was. De kamer was zwak verlicht door een laag neergedraaide gasvlam, 
hetgeen zuivere proeven onmogelijk maakte. Zijn collega kon de verandering even 
goed zien als hij de vijl voor zijn gezicht hield en de verwisseling van de vijl 
door een stuk hout van den zelfden vorm en dezelfde grootte hinderde niets 
bij de proef. De verwisseling bleef dus onbekend voor den waarnemer. 
Wood bekent, dat hij het laboratorium verliet met een duidelijk gevoel van 
teleurstelling, daar hij niet alleen geen enkele overtuigende proef gezien had, 
maar met de bijna zekere overtuiging, dat al de veranderingen in de lichtsterkte 
of duidelijkheid van vonken en phosphoresceerende schermen (die het eenige be- 
wijs van xV-stralen geven) volkomen denkbeeldig zijn. 
Het komt hem vreemd voor , dat men , na een jaar in dit onderwerp gewerkt 
te hebben, nog geen enkele proef verzonnen heeft, die een kritisch waarnemer 
kan overtuigen , dat de stralen werkelijk bestaan. Wel is waar worden de 
photographieën voorgesteld als een objectief bewijs van het effect der stralen op 
de lichtsterkte der vonk, maar de vonk verandert telkens van sterkte, en de 
wijze, waarop de exposities genomen worden, lijken hem bijzonder gunstig voor 
het maken van fouten in den totalen expositietijd voor elk beeld. 
Wood kan niet gelooven, dat een intensiteitsverandering, die het oog niet kan 
ontdekken wanneer de ^-stralen inwerken of niet inwerken, door de photographie 
duidelijk kan getoond worden. 
Hij vraagt waarom onderzoekers, die resultaten met iV-stralen krijgen, en zij, 
die het niet kunnen, geen reeks proeven te zamen nemen, om de zaak uit te 
maken, evenals verleden jaar gedaan is door cremiecjx en pender, toen er 
twijfel was ontstaan omtrent de realiteit van het Rowlandeffect. B. 
