WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
13 
CHEMIE. 
Invertine. — Het enzym uit de biergist, dat uit het waterig aftreksel door 
alcohol neêrvalt en naar bekend is rietsuiker inverteert, is volgens b. hafner 
door dialyse niet geheel vrij van minerale stoffen te verkrijgen; met name blijft 
steeds phosphor achter en neemt hij dan ook met salkowski aan , dat dit 
element organisch gebonden is. Evenmin kan men invertine geheel vrij van 
koolhydraten verkrijgen, zoodat men die wellicht als integreerende bestanddeelen 
heeft te beschouwen. 
In overeenstemming met de meeste andere onderzoekers , houdt hafner invertine 
niet voor een eiwitlichaam. Het wordt niet aangetast door proteolytische enzymen 
en geeft de biureet-reactie niet. Vermoedelijk is het een gecompliceerd derivaat 
van phosphorzuur, waarin eenige hydroxylgroepen door koolhydraten en stikstof- 
houdende radicalen vervangen zijn. 
De invertine-praeparaten uit biergist zijn de meest actieve, die uit persgist 
hebben daarentegen een meer constante samenstelling. ( Chem . Centr.-Bl . , 1904, 
II, 603). R. s. TJ. M. 
P L A. N T K U N D E. 
Coleosporium Sonchi-arvensis of de roest der melkdistels sluit zijn levens- 
cyclus met eencellige uredosporen en tweecellige dikwandige teleutosporen. De 
laatsten maken bij de ontkieming een basidium, dat zich in vier cellen verdeelt, 
waarvan elk, op een sterigma of steeltje, een sporidium voortbrengt. 
R. J. holden en R. A. harper hebben nu , in aansluiting aan de onderzoekin- 
gen van dangeard en anderen, de kernen in alle cellen van dezen levenscyclus 
nagegaan. De rijpe teleutospore is eenkernig en dit blijft zoo voor de cellen 
van het basidium en voor de sporidiën. Dan deelt zich de kern in het sporidium, 
zonder dat daarop een celdeeling volgt, zoodat de cel tweekernig wordt. Deze 
beide kernen plaatsen zich, ten opzichte van de richting van den groei, zijdelings 
naast elkander. In het geheele volgende leven blijven zij zóó liggen; bij elke 
celdeeling deelen zich beide als of zij de eenige kern der cel waren. Alle cellen 
van het mycelium, en evenzoo alle Uredo-sporen, hebben dus twee naast elkander 
liggende kernen. Deze zijn geen zusterkernen , maar stammen rechtlijnig van de 
eerste kerndeeling in het sporidium af. Dit gaat zoo voort tot in de jonge teleuto- 
spore. Is deze aangelegd maar nog niet rijp, zoo is zij dus tweekernig. Maar 
dan vereenigen zich deze kernen tot een grooter lichaam, tot een dubbelkern, 
analoog aan de lichaamskernen, die bij de bevruchting der hoogere planten ont- 
staan. Deze dubbelkernen behouden dan, zooals reeds aangegeven werd, haar 
natuur in het basidium en bij het ontstaan der sporidiën, om zich dan weer te 
splitsen. 
De vraag, of hier werkelijk een zeer gereduceerde wisseling tusschen een 
