14 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
sexueele en een vegetatieve generatie voorhanden is, analoog aan die der 
hoogere planten, kan eerst na uitbreiding van deze studiën tot vele andere 
zwammen worden beslist. ( Transactions Wisconsin Acad. of Sc., XIV, I, 1903, 
Plaat 1 — 2). D. V. 
Korstmossen en slakken. — Als men het droge loof van Eocrnia ou/pina tus- 
sehen de vingers fijn wrijft en dit op slakken strooit, krimpen deze in, zonderen 
veel slijm af en kruipen weg. Heeft men veel van het poeder op hen gestrooid 
zoo sterven zij binnen enkele uren. Het spreekt dus van zelf, dat men slakken 
door uithongeren er niet toe brengen kan , van ’t loof van de Evernia te vreten. 
De werkzame stof heet vulpine-zuur en kan door een oplossing van 0.1 °/ 0 soda 
uitgetrokken worden. Wordt daarna het loof gewasschen en voldoende afgedroogd 
zoo wordt het door de slakken met graagte en zonder schade gegeten. 
Stahl, die deze proef genomen heeft en die reeds vroeger overeenkomstige 
onderzoekingen over de betrekking tusschen hoogere planten en slakken in het 
licht gegeven heeft, heeft de beschermende rol der zuren in de korstmossen 
nader bestudeerd. De meeste dezer zuren kunnen met de genoemde sodaoplossing 
worden uitgetrokken , doch nog gemakkelijker en sneller met verdunde ammo- 
niak. Zoo b. v. Atranora-zuur , Evernia-zuur, en Usnine-zuur. Slakken vreten de 
versche korsmossen niet, maar wel dezelfde soorten na verwijdering van het 
zuur. In de meeste korstmossen komen echter mengsels van zulke zuren voor 
en het is nog niet nader onderzocht of deze allen, dan wel enkele daarvan, een 
rol spelen. Eene methode daartoe wordt echter door stahl aangegeven. Het is 
de volgende: 
Uitgehongerde slakken knagen met graagte aan nat filtreerpapier. Indien men 
dit papier echter bevochtigd heeft met een aetherisch extract van Imbricaria 
physöides of Physcia parietina , zoo vermijden zij het. Evenzoo zou men het papier 
met oplossingen der geisoleerde zuren kunnen drenken. (E. stahl, in Fesischrift - 
zum 70. Geburtstoge von ERNST HAECKEL , 1904, Jena.) D. V. 
DIERKUNDE. 
De beteekenis der zij streep bij visschen. — Het zonderlinge, als zijstreep 
bekende, orgaan der visschen is opnieuw door een Amerikaan, G. H. Parker, 
onderzocht. Als objekt dienden roggen en haaien, eenige platvisschen en twee 
soorten van Fundulus. 
De functie der zijstrepen was opgeheven door doorsnijding der takken van de 
vijfde, zevende en tiende kopzenuw, welke deze organen verzorgen. Nadat de 
aldus geopereerde dieren bijgekomen waren , werd hunne reactie op prikkels 
onderzocht en vergeleken met die van normale visschen. 
Geen verschil kon worden geconstateerd ten opzichte van de gevoeligheid 
