22 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
toonden. De duur der afzonderlijke deelingsphasen bleef bij zulke cellen, welke 
2 — 3 dagen in vitro waren, binnen normale grenzen; na langeren tijd geschiedde 
de deeling langzamer. Meestal gingen de roode bloedlichaampjes eerder dan de 
witten te gronde en werden door de laatsten opgegeten. Lagere temperatuur 
verlengde het leven en den duur der deeling: soms bleef dientengevolge een 
protoplasmaklompje abnormaal lang tusschen twee dochtercellen bestaan. Koude, 
gebrek aan lucht, gebrek aan voedsel schenen als verlammende invloeden sneller 
op het protoplasma dan op de kern in te werken; misschien ligt hierin een 
vingerwijzing voor het ontstaan van reuzecellen in vele weefsels. {Compt. rend. Soc. 
de JBiol . , LV, 1266). a. s. 
Werking van radium op levend weefsel. — Danysz verwekte, zooals giesel, 
curie, becquerel en anderen reeds berichtten, door in glas of caoutchouc gebor- 
gen radiumzout op de menschelijke huid te leggen , wonden , welke naar gelang van 
den duur der aanwending en van de meerdere of mindere activiteit, meer of 
minder diep waren. Eerst bespeurt men niets, maar na 8, 15 tot 20 dagen ont- 
staat daar ter plaatse een roode vlek. Een praeparaat van chloorbarium en radium, 
dat ongeveer 10°/ 0 zuiver radium bevat, veroorzaakt op de menschelijke huid na 
eenige minuten inwerkens een roode plek, in de huid van een konijn of van een 
gavia maakt het, gedurende 24 uren aangewend, een gat. Qavia’s zijn veel ge- 
voeliger dan konijnen; waar de eersten reeds een wond krijgen , vertoonen konijnen 
een vermeerdering van haargroei onder den in dit geval opwekkenden invloed 
der radiumstralen. In de buikholte van gavia’s bleek een glazen buisje met radio- 
aktief bariumsulfaat gedurende 1 — 4 maanden geen dergelijke verwondingen te 
veroorzaken. Het zenuwstelsel reageert sterker, want als men bij een muis van 
1 maand een glazen buisje met 1 centigram radiumzout, met een activiteit van 
500.000 (metallisch uranium als eenheid genomen) , onder de huid boven het rug- 
gemerg of de hersenen plaatst , treden reeds na 3 uren verlammingsverschijnselen 
op, na 7 — 8 uren krampen, en na 12 — 18 uren de dood. Muizen van 3 — 4 maan- 
den sterven aldus na 6 — 10 dagen. Qavia’s van 8 — 12 dagen, bij wie het radiumbuisje 
bij het sacrum onder de huid was gebracht , kregen verlamming van het achterste 
lichaamsgedeelte en na 6 — 8 dagen krampaanvallen , volwassen gavia’s en konij- 
nen stierven, aldus behandeld, na eenige weken en maanden. Een groot volwassen 
konijn werd, na trepanatie, 8 uren het hersenvlies bestraald ; op den tweeden dag 
volgde de verlamming en later de dood. Larven van insekten, vooral meel- 
wurmen, opgesloten in een glazen doos met een radiumbuisje van 500.000 acti- 
viteit, waren na 24 uren verlamd en stierven 2 — 3 dagen later. 
Ook op eenigen afstand bleek de werking op kleine dieren, en wel des te meer 
hoe grooter de radioaktiviteit en de tijdsduur waren, zoodat muizen, welke in 
een houten kistje op 8 c.M. afstand direkt door radium bestraald werden , na 20 
