WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
29 
collema beschreven heeft. De eerste aanleg is telkens een carpogoon met een 
trichogyne , welk haarvormig orgaan met zijn top boven het loof uitsteekt. Ook 
zijn er spermogoniën , die de spermatiën voortbrengen. Een enkele maal zag 
bauer deze laatste aan de trichogyne vastgekleefd , op de wijze zooals dit ge- 
schiedt bij die ascomyceten, die eene bevruchting hebben. Al deze organen zijn 
zeer klein en alleen in de eerste jeugd zichtbaar. Uit het carpogoon ontstaan 
de hyphen, die de asci voortbrengen, terwijl de daartusschen gelegen paraphysen 
uit het gewone draadweefsel voortkomen. Ook in dit opzicht komen zij dus met 
de Ascomyceten overeen. Afgebeeld worden deze organen voor Parmelia, Anaptychia, 
Lecanora, Endocarpon en Gyrophora. Bij het geslacht Solorina werd we) een 
carpogoon, maar geen trichogyne aa n getroffen , zoodat dit de apotheciën zonder 
bevruchting schijnt te maken. Bij Cladonia pyxidata vindt men de carpogonen 
met de trichogynen en evenzoo de spermogoniën op den rand der zeer jonge 
bekers; trouwens het is bekend dat het bekermos de rijpe apotheciën later op 
deze zelfde plaats draagt [Bot. Zeitung , 1904, Heft II.) D. V. 
Melampyrum pratense, het gewone zwartkoorn onzer heiden, is volgens de 
onderzoekingen van e. heinricher een echte parasiet, die echter gedeeltelijk nog 
saprophytisch leeft. De wortels maken zoowel op levende als op doode planten- 
deelen haustoriën , doch tot bloei brengt de plant het slechts bij een parasietische 
levenswijze. Als voedsterplanten dienen Cupulifeeren , Conifeeren en Ericaceeën 
en dit verklaart voor een deel de eigenaardige verspreiding van het zwartkoorn. 
De voedsterplanten hebben allen een sterk ontwikkelde mycorrhiza , wat voor 
den parasiet van belang schijnt te zijn. Ook de andere soorten van Melampyrum 
zijn volgens heinricher parasieten ( Ber . d. d. bot. Ges., Bd. XXII, blz. 411). 
Gevlektbladige Abutilons vertoonen een zoo in het oog loopend afwijkend type 
\an bontheid, dat zij steeds in bizondere mate de aandacht getrokken hebben. 
Daarbij kwam, dat deze eigenschap wel door besmetting van de eene plant op 
de andere kon overgaan, maar niet door zaad. Het is dus geen erfelijk bont, 
zooals dat van bijna alle overige bonte sierplanten is Geschiedkundig weet men, 
dat in 1868, als Abutilon Thompsoni, een bonte vorm van Abutilon striatum 
in den handel gebracht is en dat alle andere bonte Abutilons hun bont door 
enten van dit exemplaar gekregen hebben. Het overbrengen door enten gelukt 
bijna altijd, maar een ander middel van overbrenging is nog onbekend. Men 
heeft hier dus klaarblijkelijk met een smetstof te doen, maar deze laat zich 
microscopisch in de aangetaste plantendeelen niet aantoonen. Voor de besmet- 
ting is het noodig dat het geënte deel aan het beënte vastgroeit , ook al duurt 
dit verband slechts enkele dagen. Men kan op deze wijze besmetten met takken 
