W ET EN SC H APP E LIJ IC BI JU L A I) . 
31 
Geslachtsvorming. — Bayer wijst er op, dat waar lenhossek (zie Wet. Bijbl. 
Physiol. 1904. p 76) het geslacht als reeds vooruitbepaald in het ei aanwezig acht , 
men even goed den invloed van de spermakern in het strijdperk kan brengen. Het 
is de vraag of wat bij parthenogenetische eieren wordt waargenomen, niet te eenzijdig 
uitgelegd wordt. Waar men bij het ei vooruitbepaling van het geslacht aanneemt, 
kan men dit voor de spermakern eveneens doen; immers sltton vond een 
accessorisch chromosoma bij de spermatogenese van insecten en dat de daarmede 
voorziene spermacellen uitsluitend manlijke individuen verwekten, zoodat de vraag 
rijst of er ook manlijke en vrouwelijke spermiën zijn. In dat geval was het 
vraagstuk even ver als vroeger, bayer acht het waarschijnlijker dat het geslacht 
bij de bevruchting bepaald wordt, hoewel dit niet geldt voor parthenogenetisch 
zich ontwikkelende eieren. Kern en protoplasma staan in innige correlatie tot 
elkander, zijn volgens R. hertwig op elkander gestemd. Daarom vermoedt bayer 
dat als de chromatische substantie in de kiembaan geene verandering ondergaat, 
dit ook geldt voor het achromatische apparaat en speciaal voor het centrosoma. 
De eigenschap van het spermacentrosoma , zijn vermogen om tot ontwikkeling 
te prikkelen , zou zich dan moeten weerspiegelen in de attractiespheren van alle 
volgende sexueele celgeneraties , wat parthenogenetische eieren, die zelf een 
dynamischen factor produceeren, niet zouden vertoonen. De spermakern zou door 
middel van het centrosoma aan de geslachtsvorming deelnemen, door aan de 
kiembaan een bepaalden ontwikkelingsrhythmus te geven. Een verhoogde vitale 
energie van de spermie ten opzichte van de eimassa zou het vrouwelijke geslacht 
doen optreden, een verminderde het mannelijke, hertwig’s hypothese staat hier 
wel diametraal tegenover, maar de overeenkomst is dat ook hierbij de ontwik- 
kelingsrhythmus genoemd wordt; in het eene geval valt het gewicht op de 
kernplasma-relatie , in het andere op de centrosomaplasma-relatie. Als men het 
morphologische karakter der geslachtsklieren als het kenmerkende criterium van 
het geslacht beschouwt, brengt bayer’s hypothese de vraag van het gebied der 
overervingstheoriën op dat der ontwikkelingsmechaniek ; het geslacht wordt dan 
niet overgeërfd , doch ontwikkeld. ( B^frucktung und Geschlechtsbildung , 3e. Aufl., 1904). 
A. S. 
Regeneratie. — Rübin beproefde of het mogelijk was door het wegnemen van 
grootere deelen van het centrale zenuwstelsel bij jonge larven van amphibiën 
invloed uit te oefenen op de regeneratie. Hij nam bij 4 — 5 m.M. groote larven 
van Rana fusca het frontodorsale kopsegment weg en de punt van den staart; 
na 8 — 11 dagen bleken de hersenen afwezig te zijn en was de staart, zoowel 
bij de van hersenen beroofde als bij alleen van den staart beroofde contróle- 
dieren , even spoedig en even volkomen weder aangegroeid. In een vroege ont- 
wikkelingsperiode bleek het centrale zenuwstelsel, althans de hersenen, geen 
invloed te hebben op de regeneratie in het overige lichaam. 
