34 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
NATUURKUNDE. 
De werking van den cohaerer. — Meerdere verklaringen zijn reeds gegeven 
voor de werking van den cohaerer onder invloed van electrische golven, zoo door 
lodge, auerbach, eccles , branly, BOSE , SHAW. Geen van alle bevredigde, 
vooral ook niet omdat zij geen verklaring gaven van liet zelfdecohaereeren. 
Onlangs is door Dr. H. e. guthe een theorie ingezonden bij het internationaal 
congres van electrici te St. Louis, die voorzeker de aandacht verdient. 
Hij gaat uit van de electronentheorie. Men neemt tegenwoordig aan, dat in 
de metalen vrije electronen zich in alle richtingen bewegen. J. J. Thomson zegt: 
„Een der redenen, waarom de electronen zich niet uit het metaal verwijderen, 
e* 
is die, dat bij hunne uittreding een electrostatische aantrekking van de grootte 
tusschen de electronen en het metaal optreedt, waarbij e de lading van het 
electron en r zijn afstand van de oppervlakte van het metaal beteekent.” Wan- 
neer electrische golven op het metaal vallen , dan wordt het streven van het 
electron, het metaal te verlaten, door een sterk, uitwendig electrostatisch veld 
ondersteund , waardoor de kinetische energie van het electron grooter wordt. Op 
deze wijze wordt het de electronen mogelijk uit het metaal te treden en zoo 
komt een electrische stroom tot stand , waarvan de electronen de dragers 
zijn. 
Hierdoor wordt het verklaard , dat men zelfs na eenig gebruik van een 
cohaerer geen overgang van metaal waarneemt. Een versterking van de electrische 
energie heeft slechts een vermeerdering van het aantal electronen ten gevolge, 
waardoor de stroomsterkte toeneemt. 
De overgang van de electriciteit is vergezeld van een drukking, die loodrecht 
op de stroomrichting werkt. Deze drukking slingert de moleculen van hetdiëlectricum, 
die zich tusschen de metaaldeeltjes bevinden , weg en er ontstaat een onafge- 
broken metallische geleiding. Als de electrische golving ophoudt, dan kan men 
geen terugkeer tot den normalen toestand verwachten , wanneer de deeltjes niet 
door een mechanischen stoot van elkaar gescheiden worden , zoodat de geleiding 
blijft bestaan. Wanneer men door kloppen de electroden van elkaar scheidt, 
dan verdicht zich het diëlectricum. weer op de oppervlakte der metalen en de 
cohaerer toont weer den vroegeren grooten weerstand 
Zijn de metaaldeeltjes, die met elkaar in aanraking zijn, zeer klein, zooals 
bij ruwe oppervlakten, of wanneer een scherpe punt het contact vormt, dan 
kunnen er betrekkelijk maar weinig electronen overgaan. Zulke cohaerers zijn 
gekenmerkt door een bijzonder grooten weerstand , een kenmerk van die welke 
zelfdecohaereerend zijn. 
In zulke gevallen , en vooral wanneer de werkende golven zwak zijn , heeft 
nog wel een overgang van electronen plaats , maar de stroom is niet sterk ge- 
