W ET ENSC H A PP EL IJK BIJBLAD. 
37 
Deze vergelijking wordt geïllustreerd door een aantal kaartjes van het Zuidelijk 
deel van het land, waarop de verspreiding eener zelfde soort in den voortijd en 
thans wordt aangegeven. In hoofdzaak komen de twee gebieden meestal overeen ; 
toch leeren zij een langzame verhuizing der voornaamste boomen en planten 
kennen gedurende de perioden, waarin de venen werden afgezet. Over het eerste 
binnenkomen van beuken, eiken, dennen en enkele andere soorten en haar lang- 
zame verspreiding tot aan het bereiken harer tegenwoordige grenzen wordt een 
vrij volledig historisch overzicht gegeven ( Planterester i norske torvmijrer, Videnskabsselsk. 
Skri/ter 1903 en Englers Bot. Jahrb., Bd. 34, Heft 2, 1904). D. V. 
Nabootsing van vormen van lagere organismen. — Langzamerhand komen 
van verschillende zijden opmerkingen , die ons eenig inzicht in den vermoedelijken 
bouw der allereerste levende wezens kunnen geven. Een geleiachtige toestand 
der stof speelt daarbij een belangrijke rol. herrera vestigt de aandacht op de 
geleiachtige verbindingen van kiezelzuur als stoffen, die thans nog in vele lagere 
organismen worden aangetroffen. Hij vermengt een oplossing van kiezelzure 
natron met verschillende stoffijn gewreven zouten en blaast dit mengsel met een 
pulverisateur tegen voorwerpglaasjes voor microscopisch onderzoek. Tijdens het 
indrogen der fijne druppeltjes vinden dan omzettingen plaats, waarvan de producten 
min of meer duidelijk de structuren van sommige eencellige wezens nabootsen. 
Een reeks van afbeeldingen toont, hoever deze gelijkenis gaan kan. (a. l. herrera, 
Sur Vimitation de la matière vivante , Mexico, 1904). 
Ik herinner hierbij aan de uitvoerige onderzoekingen die harting indertijd 
uitgevoerd heeft, om een grondslag voor een mechanische verklaring van de orga- 
nische structuren te vinden. D. V. 
Stuifmeelbuis van Cucurbita Pepo. — Praeparcert men van een rijp zaad 
van een pompoen de schil af, zoo kan men de stuifmeelbuis nog aantreffen. 
Waar deze het eigenlijke zaad binnendringt is zij rijk vertakt. Een aantal lange, 
blind eindigende en soms zelf weer vertakte buizen loopen tusschen de schil en 
de kiem. Zij vormen volgens B. longo, die dit waarnam, den besten, zoo niet 
den eenigen weg, waarlangs het voedsel aan de kiem, tijdens de eerste ontwik- 
keling, kan worden toegevoerd, daar de buis zelf natuurlijk tot aan die kiem doorloopt. 
De zaadknop van Cucurbita Pepo heeft een kerntepelweefsel dat door de 
mieropyle naar buiten treedt en rechtstreeks zich aanlegt tegen het weefsel van 
de zaadlijst, die hier echter niet vrij maar toegevouwen en daardoor gesloten is. 
De stuifmeelbuizeh groeien dus, terwijl zij de zaadknoppen opzoeken, intercellulair 
en dringen zoo in den kerntepel binnen, zonder op haar weg door een vrije 
ruimte te gaan, zooals dit bij zoovele andere planten en ook bij verwante soorten 
van Cucurbita het geval is. ( Annali de Botanica del Prof. R. Pirotta. Vol. I, fax. 3, 
1903). D. V. 
