WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
45 
water, alcohol en aether , beter in kokend water. Door de analyse, waarvan 
de uitkomst aan de formule C 9 H n N 0 3 beantwoordde en door de bereiding van 
het koperzout werd de identiteit met tyrosine nader bevestigd. ( Berl . Ber ., 37 , 
4115.) r. s. TJ. M. 
PLAN T KUND E. 
Parthenogenesis en Apogamie. — Strasburger, die het voortbrengen van 
zaden zonder bevruchting bij de Alchemilla’s , aansluiting aan de onderzoekingen 
van murbeck, uitvoerig heeft nagegaan, toont in een overzicht over den stand 
van het onderzoek aan, dat in alle gevallen, waar zonder bevruchting door 
planten regelmatig zaad gemaakt wordt, dit berust op apogamie en niet op 
parthenogenesis. Hij verstaat onder den eersten term de gevallen waarbij de eicel 
het vegetatieve aantal chromosomen bevat en dus geen verdubbeling van haar 
aantal door bevruchting noodig heeft, dus ook, zoover wij thans weten, niet 
bevrucht kan worden. Als parthenogenesis daarentegen vat hij de gevallen samen 
waarin normale eicellen, die dus het sexueele of zoogenaamd halve aantal chro- 
mosomen bezitten en dus als regel bevrucht worden, bij uitzondering zonder 
die copulatie zich tot een nieuw individu ontwikkelen. De apogamie berust dus 
op het gemis van de heterotype eeldeeling; d.i. die deeling, waarbij het aantal 
chromosomen gehalveerd wordt. Gewoonlijk vindt daarbij de eigenaardige groe- 
peering der chromosomen in twee groepen, die aan die deeling voorafgaat (de 
synapsis), toch plaats, maar wordt zij dan niet door de deeling gevolgd. In 
dit geval verkeeren Taraxacum, Thalictrum, Gnaphalium (Antennaria) en Alche- 
milla , voor zoover hunne soorten geen bevruchting noodig hebben. Onze inland- 
sche soorten van de drie laatstgenoemde geslachten worden wel bevrucht. 
Onvruchtbaarheid van het stuifmeel en andere reductiën bij apogame planten 
moeten beschouwd worden als latere mutatiën , die alleen in deze gevallen op 
den duur bestaanbaar zijn. (< Jahrb . f. Wis. Bot., XLI, Heft. 1904). D. V. 
Mnium en Polytrichum. — In de mannelijke bloempjes van deze mossen 
staan de antheridiën telkens in groepjes aan de achterzijde van een blad. Aan 
den omtrek der bloempjes zijn deze bladeren goed ontwikkeld , doch naar het 
midden toe worden zij snel kleiner en ten slotte rudimentair. Elke groep van 
antheridiën ontstaat uit de onderste helft van het segment, waarvan de bovenste 
helft tot blad wordt. Bij Mnium wordt de topcel van dit halve segment , en 
even zoo de topcel van het geheele stammetje, tot het eerste of oudste antheri- 
dium der groep, terwijl dezelfde cellen bij Folytrióhum aan de voortbrenging van 
geslachtsorganen geen deel nemen. Vandaar dat de topcel bij het laatstgenoemde 
mos later kan uitgroeien en zoo het bekende doorgroeien van den stengel be- 
werken. (F. Vaupel in Flora , Bn. 92, Heft III). D. V. 
