4G 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
PHYSIOLOGIE. 
Ontwikkeling van het muzikale. — Jentsch betoogt hoe het late optreden 
van het slakkenhuis van het gehoororgaan het waarschijnlijk maakt, dat het 
hooren bij lagere diertypen op onvolkomen wijze geschiedt. Het doet er natuurlijk 
niet toe, of trillingen als geluid worden waargenomen, mits zij maar op eenige 
wijze tot bewustzijn komen zooals dat vermoed wordt door de zij-organen bij 
visschen; ook blijft het de vraag of karpers, die stellig fluiten en den toon van 
een klok waarnemen, dit juist als een toon hooren. Hoe meer het slakkenhuis 
op dat van den mensch gaat gelijken , des te meer zal allicht door de dieren 
zooals de mensch hoort gehoord worden. Al overtreft het aantal windingen van 
het slakkenhuis van sommige dieren dat van den mensch (mensch 2£ , rund 3£, 
varken 4 en kat 3) , toch is tot nog toe het menschelijke Corti’sche orgaan als 
mikroskopisch het fijnst bewerktuigd gevonden. Bij nauwkeurige beschouwing 
blijkt, dat bij de meeste dieren het criterium van eigenlijk toongenot niet aan- 
wezig is (pseudotonsinnig) , alhoewel soms een zeker genoegen bij het uitstooten 
van primitieve geluiden wel als voorstadium van toongenot beschouwd mag 
worden. Kikvorschen ( Rana aquatilis ) en brulapen ( Mycetes stentor) maken met 
bepaalde voorliefde hunne geluiden. Ook het rhythmische kan op zich zelf van 
invloed zijn, zoo bijvoorbeeld bij het dresseeren van beren; ook vertoont het vee 
in de Alpen zich opgewekt door klokjes, paarden door schelletjes, muildieren en 
kameelen door zingen, menschen door marschmuziek. Slangen met een zeer 
primitief gehoororgaan, ( Naja tripudians , Na ja haje ) komen door muziek, in 
deze werkende zooals andere zuiver mechanische prikkels, uit hunnen toestand 
van lethargie (slangenbezwering). Als signalen worden voorts tonen gebruikt , 
bij voorbeeld door het mormeldier. Het snorren , spinnen , van katten en Cynailurus 
is reeds als eene primitieve uitdrukkingswijze door middel van het geluid te 
beschouwen van lichte gemoedsbewegingen. Het genot van dolphijnen voor 
muziek is zeer twijfelachtig, olifanten en misschien zeehonden en zeeleeuwen 
vertoonen eenige mate van genoegen bij het hooren van tonen. 
Papagaaien onderscheiden, blijkens hun intoneeren, duidelijk tonen en dit 
moet men ook aannemen voor de wijfjes der zangvogels. Het nabootsingstalent 
van vele vogels is bizonder groot ( Fringilla pyrhula, Mimus polyylottus , etc.) Onder 
de echte zangers komen meer begaafde individuen voor en blijken dezen aan 
bepaalde stemmingen onderhevig te zijn. Behalve de zangvogels en de z.g. repeteer- 
vogels (welke mechanisch nabootsen) vindt men verder geen muzikale (tonsinnige) 
dieren, behalve de zingzwaan Cyynus musicus en de Unko en Hulock ( Hytobales ). 
Bij den mensch is de aanleg voor muziek over het algemeen slechts matig 
ontwikkeld. Amusie geldt intusschen voor pathologisch. Opmerking verdient dat 
sommige volkstammen zeer muzikaal zijn. Bij de zigeuners, uit Indië afkomstige, 
trotsche, van de hand in den tand levende, overal geschuwde, nomaden, is een 
