WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
47 
eigenaardige (zigeuner- of hongaarsche) muziek, welke zich kenmerkt door groote 
vrijheid van rhythmus, door neiging tot het markante, overdrevene en capricieuse, 
door plotselingen overgang in andere maat en althans schijnbaar zeer ingewikkeld 
figuurwerk. Eigenaardige intervallen , overmatige kwarten, maken , forsch gespeeld , 
indiepe tonen een bizarren, wilden indruk, zijn in het middel- en bovenregister in dolce 
daarentegen uiterst roerend en klagend; dissonanten, vrijheid van modulatie, 
overgang van de eene toonsoort in de andere, verwaarloozing van het contrapunt 
en rijke versieringen van het thema zijn verder kenmerkend voor deze muziek. 
De Bosjesmannen, behoorende tot de laagst ontwikkelde, nog wilde volken, 
zijn ook eigenaardig muzikaal begaafd. Zij hebben slechts zes toonen op hun 
gora, welke niet in onzen diatonischen ladder liggen, maar vreemde intervallen 
vormen. Tusschen grondtoon en octaaf liggen slechts drie intervallen, waarvan 
het eerste iets lager is dan onze groote terts, het tweede in het midden ligt 
van de kleine en groote quint, het derde tusschen kleine en groote septime. 
Eigenlijke melodieën hoort men niet, slechts eene afwisseling van de toonen, 
waarbij telkens de grondtoon voorafgaat. Zij zijn vaak in staat met gemak 
vreemde melodieën van europeesche liederen juist en zuiver na te bootsen. Het 
ideale in deze laagstaande wezens uit zich overigens ook nog in hun teekenkunst. 
De muziek der Noord-Amerikaansche Indianen is homophone vocaalmuziek , met 
zuivere intonatie en zorgvuldige instudeering der koren, hoewel de voordracht, 
door het ontbreken bijvoorbeeld der crescendi en ritardandi, nog naïef is. Ook 
negers zijn muzikaal, maar, behoudens uitzonderingen van werkelijke virtuositeit, 
meer wat quantiteit (lawaai) dan wat qualiteit betreft. De oude kultuurvolken 
waren muzikaal niet hoog ontwikkeld. De Chineezen hebben wel een aan het 
onze verwant diatonisch toonsysteem , doch , voorzoover wij althans weten , hebben 
zij geene muzikale voortbrengselen van beteekenis. Maleiers en de bewoners van 
Madagaskar hebben vocale en instrumentale muziek; andere natuurvolken van 
Azië zouden vaak goeden muzikalen aanleg hebben. De muzikale aanleg van 
Europeesche volken is niet te beoordeelen door hetgeen sommigen hunner individuen 
op dat gebied voortbrengen. In dit laatste opzicht staat Duitschland met Italië 
bovenaan, dan volgt Frankrijk, daarna het overige. Over het algemeen kan men 
aannemen dat de zin voor muziek afneemt van het zuiden naar het noorden. 
Sommige volksstammen hebben een bepaalde wijze van intoneeren, zooals het 
jodeln en juchsen in Tirol en in Zwitserland , hetwelk oorspronkelijk bij de groote 
en vaak gevaarlijke afstanden een soort communicatiemiddel geweest zal zijn. 
Door vlug afwisselen van falset- en borststem, vooral onder gebruikmaking van 
bizonder klankrijke intervallen (quinten, sexten), kon het oorspronkelijke roepen 
versterkt worden en een nationale muziek ontstaan. Het uitsluitend bespelen 
van één instrument geeft aanleiding tot het optreden van een bizonder soort 
van muziek (doedelzak in Schotland, enz., mandoline in Spanje). Zoo ook de 
