76 
YV ET EN SCliAPPli LIJ K BI J B L A D . 
zijne resultaten. In thermale wateren worden geen dieren, geen diatomeeën en 
geen groene wieren gevonden , ten minste niet in levenden toestand. De organismen 
die er leven behooren tot de laagste groep, n 1. de Schizophyten , die de splijt- 
wieren en splijtzwammen omvat. De eerste zijn blauwgroen of bruingroen ge- 
kleurd , de laatste kleurloos of bleekgeel , doch vertoonen overigens denzelfden 
bouw uit dunne draden van weinig gedifïerentiëerde cellen , omgeven door een 
slijmlaag. Soorten van splijtwieren of blauwwieren (Cyanophyceeën) leven bij tempe- 
raturen tot 65 — 68° C. en in zeldzame gevallen tot 75 — 77° C. ; zij behooren 
voor een groot deel tot het bekende geslacht Phormidium en verder tot geslach- 
ten , waarvan alle soorten thermaal zijn. De kleurlooze Schizophyten behooren 
tot de zwavel-bacteriën en hebben juist aan de afzetting van zwavelkorreltjes 
in haar cellen haar bleekgele tint te danken. Zij zijn draadvormig, evenals de anderen, 
maar leven bij voorkeur op warmere plaatsen, liefst bij 70 — 71° C. of daarom- 
trent, maar in groote hoeveelheden ook tot 82° C en enkele malen tot 89° C. 
Bij hooger temperatuur kon nooit leven geconstateerd worden, ofschoon dit bij 
oppervlakkige waarneming dikwijls zoo schijnt. Maar op afstanden van enkele 
centimeters kunnen in de thermale bronnen vrij constante temperatuurverschillen 
van een aantal graden voorkomen , wat de vroegere opgaven van een hoogere 
temperatuur als uiterste levensgrens verklaart. d. v. 
Sexualiteit bij roestzwammen — In dit zeer moeilijk vraagstuk komen van 
tijd tot tijd ontdekkingen voor , waaromtrent , wegens de bezwaren van het onder- 
zoek, voorloopig niet beslist kan worden hoeverre hare beteekenis zich uitstrekt. 
In verbinding daarmede is het soms onmogelijk de feiten , door verschillende 
schrijvers bij verschillende groepen gevonden, met elkander in samenhang te 
brengen. Wellicht zal trouwens later blijken, dat in verschillende afdeelingen 
verschillende regels gelden. 
Christman heeft onlangs een geheel onverwacht geval van copulatie ontdekt 
in het aecidium van Phragmidium speciosum , dat op Rosa humilis voorkomt. Hier 
ontstaat het aecidium door middel van een laag van hyphen, die zich onder 
de opperhuid der voedsterplant en evenwijdig met deze uitbreiden , doch zich zoo 
dooreenvlechten , dat men de herkomst der afzonderlijke takken niet na kan gaan. 
Uit die laag ontstaan dan takken die loodrecht omhoog, dus tegen de epidermis 
aan, groeien en die ten slotte de reeksen van aecidiosporen voortbrengen. Vóór 
zij daartoe overgaan copuleeren zij echter twee aan twee, zoodat elk paar slechts 
ééne reeks van sporen maakt. 
De jonge top deelt zich eerst in twee cellen, waarvan de bovenste geheel 
degenereert. De onderste buigt daarna tegen een naburige cel aan , waarna op 
het punt van aanraking de wand geresorbeerd wordt Door die opening, die 
allengs grooter wordt, vloeien de protoplasten ineen, waarna de kernen zich 
