WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
77 
gelijktijdig deelen. Van elk paar gaan de beide bovenste in de aecidiospore , terwijl de 
beide onderste in de dubbele steeleel blijven om zich, na afsnoering der spore, weder op 
dezelfde wijze te deelen. Zoo wordt allengs een reeks van sporen , elk met twee 
cellen , voortgebracht. 
Als Phragmidium gedragen zich Caeoma en enkele andere Uredineeën ( Botanical 
Gazette , T. 39, p. 267—275, April 1905.) D. v. 
Proteasen in planten bevorderen het vervoer van organische stikstofverbin- 
dingen door de omzetting van moeielijk in beter difïusibele stoffen. De eiwit- 
achtige stoffen worden daarbij veranderd in leucine, tyrosine en dergelijke Maar 
evenzeer moeten de minst diffusibele verbindingen zelven in albuminosen en 
peptonen veranderd worden. Het proces kan dus in het algemeen als tweeledig 
worden beschouwd. Het gemakkelijkst is de peptolytische omzetting te bestudee- 
ren ; zij vindt, zoover de onderzoekingen reiken, overal plaats door hetzelfde 
enzym , dat den naam van ereptase draagt. Vooral uit bladeren van allerlei gewassen 
is het gelukt dit af te zonderen. De omzetting van peptonen in minder samengestelde 
verbindingen door deze ereptase geschiedt steeds onder dezelfde omstandigheden; 
daarbij kan de reactie van het vocht zwak-alcalisch, neutraal of zwak zuur zijn. 
De omzetting der meer samengestelde verbindingen, die hier als fibrinen kunnen 
worden samengevat, schijnt in verschillende planten op verschillende wijze te 
geschieden, wellicht ook door verschillende enzymen. Twee hoofdgroepen zijn 
daarbij te onderscheiden, nl. die waar de omzetting uitsluitend gebonden is aan 
een zure reactie, bv. gist, champignon, mout en Nepenthes en die waar zij 
zoowel in zure als in alcalische omgeving kan plaats grijpen, b.v. papaïne, 
ananas en bollen van hyacinthen. (s. H. viNES, Annals of Botany , Vol. XIX, 
N°. 74, April 1905). D. v, 
PHYSIOLOGIE. 
Elektromotorische werkingen der vingers. — Harnack bevond dat men de 
magneetnaald van een kompas kan doen afwijken door met de vingers op het 
glas te wrijven. Alle vingers waren niet even werkzaam, eveneens bleek hetzelfde 
individu niet altijd even geschikt daartoe te zijn en bleken verschillende indi- 
viduen in dat opzicht verschillend. Sommer nam hieromtrent de volgende proeven. 
Hij wreef het glas van een voltameter met zijdepapier totdat de wijzer op 3 volt 
staan bleef, door statische electriciteit dus, welke door de vingers en door 
vochtigheid in de lucht (beademen) af te leiden is. Ook door wrijven met een 
drogen vinger wijkt de naald af. Heeft men echter door op eenige wijze te wrij- 
ven de naald doen afwijken en nadert men dan de glasplaat, zonder die aan 
te raken, met de hetzij droge hetzij vochtige vingertoppen of andere deelen van 
de hand, dan gaat de naald terug in de richting van het nulpunt, om bij ver- 
