84 
W ET1CNSCH Al’PEEIJK BIJ BE A U. 
ontstaat daardoor een vochtige atmospheer, waarin ook die planten krachtig 
groeien , die tot nu toe niet of uiterst moeilijk te kweeken waren. Arnica montana 
bloeide in die cultuur rijkelijk, evenzoo Leucanthemum alpinum en verschillende 
soorten van Saxifraga. Parnassia mysorensis laat zich, naar het schijnt, alleen op 
deze wijze goed kweeken en een plantje van Soldanella alpina bloeide met vijftig 
bloemen. De vele lucht in het sphagnum bezorgt aan de wortels een rijke 
vertakking en behoedt de wortelhalzen, voor het smeulen en rotten, dat zoo 
dikwijls een gevolg van een te natten en te dichten bodem is. ( La Nature 1905, 
22 Avril p. 330.) d. v. 
Lathraea Squamaria. — De embryo-zak van deze parasitische plant groeit na 
de bevruchting in verschillende richtingen uit, daarbij gewoonlijk drie blind 
eindigende aanhangselen vormend. Een daarvan groeit door de micropylc naar 
buiten, zonder echter de zaadlijst te bereiken. Een ander aanhangsel ontwikkelt 
zich aan de tegenovergestelde zijde , waar in den regel de antipodencellen ont- 
breken. Het derde eindelijk, dat meestal het grootste is, groeit in zijdelingsche 
richting uit. Door deze aanhangselen wordt het vlak van aanraking van den 
embryozak met het perisperm-weefsel aanzienlijk vergroot en dus het uitzuigen 
van dit laatste vergemakkelijkt. C J. bernard, die deze vormingen uitvoeriger 
in haar ontstaan heeft nagegaan, noemt ze haustoriëen, ze daarbij met de later 
aan de plant vooitgebrachte organen van denzelfden naam vergelijkend. 
Zulke aanhangselen van den embryozak komen bij een groot aantal Scrophu- 
larineeën voor, doch ontbreken bij de Orobancheeën. Het bezit er van pleit dus 
voor de verwantschap van de Lathraea met de eerstgenoemde groep en niet voor 
die met de bremrapen. {Journ. d. Botanique , 1905 , 6, Serie II fase.) I). V. 
Sexualiteit bij de Mucorineeën. — De gewone vruchtenschimmels planten 
zich nu eens door ongeslachtelijke, in de bekende kogelronde sporangiën voort- 
gebrachte sporen voort, dan weer door zoogenoemde zygosporen. Deze ontstaan 
tusschen de takken van het mycelium. Wanneer twee takken elkander aanraken 
groeien zij op die plaats uit en vormen een verbindingsarm, die in zijn midden 
twee protoplasma-rijke cellen afsnoert, waarvan dus telkens eene het uiteinde 
van een der beide armen vormt. Daarna verdwijnt de afscheidende wand en 
vereenigen zich de protoplasten tot de zygosporen. Blakeslee heeft nu bevonden, 
dat bij de meest bekende soorten de takken van één enkel mycelium onderling 
geen sporen voortbrengen, maar dat daartoe steeds twee takken van twee afzon- 
derlijke individuen noodig zijn. Door uitvoerige proeven toont hij aan dat die 
soorten uit twee groepen van individuen bestaan, die als mannelijk en vrouwelijk 
kunnen worden aangeduid, ofschoon het willekeurig is, welke groep men man- 
nelijk en welke vrouwelijk noemt Maar de mannelijke exemplaren copuleeren 
onderling evenmin als de vrouwelijke dit doen. Tot deze groep behooren de drie 
