90 
HET TIK VOORHEEN EN THANS. 
gevat, waarin men thans van » Engelsche thee” en » Hollandsche koffie” 
spreekt. »Lusitaansch tin” was m. a. w. het tin, dat van Gades uit 
in den handel kwam l . 
Hoe dit zij , in elk geval is zeker , dat de Phoenicische kooplieden 
reeds zeer vroeg tin verhandelden , dat uit den noordwesthoek van 
Europa, uit Corn wallis afkomstig was. Diodorüs siculus, (geschied- 
schrijver, tijdgenoot van julius caesar) heeft ons geschetst hoe in 
overoude tijden het kostbare metaal door de Galliërs werd aange- 
voerd. Deze voeren met hunne schepen naar het eiland »Ictis”, (Wight) 
ook »Vecta” of »Vectis” genoemd, en hier werd hun het tinerts in 
karren van Brittanje gebracht: » bij eb alles droog zijnde.” Dit zou 
thans onmogelijk zijn, maar het is bekend dat oudtijds tusschen Wight 
en den vasten wal van Engeland vele ondiepten voorkwamen. Lokale 
benamingen wijzen op een ouden rijweg, van Gurnard Bay in het 
noorden naar Niton in het zuiden van Wight, terwijl men bij laatst- 
genoemd dorp de overblijfselen van Keltische legerplaatsen en een 
door de natuur gevormde haven vindt. 2 Ook in Engeland is de weg 
gevonden , die voor het vervoer van tin diende. Evenwijdig aan de 
kammen van de heuvels (» downs”) loopt in ’t zuiden van Engeland, 
van het verre westen naar Kent in ’t oosten een overoude karreweg , 
bij ’t volk bekend als de pelgrimsweg , zoo genoemd naar de middel- 
eeuwsche bedevaartgangers , die langs hier uit Somerset en Dorset 
naar ’t graf van thomas a becket trokken in de kathedraal van 
Canterbury , waarin deze in 1172 verraderlijk vermoord werd. Door 
opgravingen onder de leiding van Charles elton is nu gebleken , 
dat deze weg veel en veel ouder is en in de bronsperiode reeds ge- 
diend heeft voor het vervoer van tin uit Cornwallis. Ook thans nog 
worden hier van tijd tot tijd staven tin opgegraven , vermoedelijk 
inderhaast door de vrachtlieden verborgen , wanneer zij door vijan- 
delijke roofbenden overvallen werden. Als zij dan in den strijd be- 
zweken of hun heil in de vlucht moesten zoeken , bleven de staven 
in den grond verborgen achter , als vingerwijzing voor latere oudheid- 
kenners. Als bewijs voor den levendigen ruilhandel der Britten gedu- 
1 Hieruit mag natuurlijk niet worden afgeleid , dat de in de laatste jaren in Spanje 
ontdekte tiumijnen stellig blijken zullen de ontginning niet waard te ziju. Voor de 
Nederlandsche kapitalisten, die daarvoor hun geld leenden, is het evenwel te hopen dat 
deugdelijker gronden den rijkdom der Spaansche mijuen zullen bewijzen , dan de aan- 
halingen uit PLINIUS , op wien men zich beroepen heeft. 
2 The Tsle of Wight bij W. H. DA VENPORT ADAMS, Loodon 1884, p. 3. 
