HET TIN VOORHEEN EN THANS. 
91 
rende de bronsperiode kan dienen , dat men in Britsche graven van 
dien tijd gevonden heeft : sieraden van barnsteen , glasparels , ivoor , 
aardewerk met Egyptische versieringen en goud , kennelijk van Oos- 
tersche bewerking. Het barnsteen kwam vermoedelijk van de Oostzee, 
het ivoor uit Africa , terwijl de glasparels hoogstwaarschijnlijk in 
Phoenicië vervaardigd waren. Daar tin de grondslag van den ouden 
Britschen handel was , het artikel waarvoor zij al die fraaiigheden 
inruilden , heeft men zelfs den naam Brittanje uit het Syrische 
»barat anac”, d. i. tin-land , willen verklaren 1 , en heeft men ook 
samenhang vermoed tusschen de Engelsche woorden »coin” (d. i. ge- 
slagen munt) en »tin”. 
Iets zekerder dan deze gissingen, die vrij gewaagd schijnen 2 , is dit , 
dat de benaming voor »tin”, die later in bijna alle landen in gebruik 
kwam, uit het Oud-Britsche »ystaën” of Cornwaalsche »stean” afstamt. 
In het Oud-Saksisch heet ons metaal »tan”, in ’t Latijn »stannum”, 
een woord dat reeds bij plinius voorkomt, in ’t Fransch : »étain”, in 
’tZweedsch: »ten”, in ’t Hoogduitsch : »Zinn”, in ’t Engelsch , Deensch 
en Nederlandsch : »tin”, enz. Ik mag evenwel niet verzwijgen, dat 
sommigen (o. a. schrader: Sprachvergleichmg und Urgeschichte , 2te Aufl. 
p. 315) het Lat. »stannum”, oudste vorm: «stagnum” (Ital. »stagno”), 
voor het oorspronkelijke woord houden , en dat van Fransche zijde be- 
weerd is , dat de bovengenoemde uitdrukkingen van het Maleische »tima” 
zijn afteleiden. Reeds boven werd aangestipt, dat berthelot en andere 
Fransche schrijvers Malakka voor het oudste tin-land houden. 
»Un curieux rapprochement — zegt germain babst in zijn boekje: 
l'Etain , Paris, e. masson , 1884 — »a été fait entre les noms que 
»les Malais de la presqu’lle (Malacca) donnent a 1’étain et au plomb : 
»tima pouté (tima blanc = étain) , tima itam (tima noir = plomb) 
»et les noms que leur donne Pline : plumbum candidum et plumbum 
»nigrum. Et enfin aussi entre ce nom malais »tima” et les designa- 
»tions anglaise, hollandaise , danoise »tin”, allemande »zinn” et sué- 
»doise »tenn”. Les étymologistes se demandent sans doute si cette 
«appellation malaise a une époque oü les iles kassiterides encore 
«innomées gisaient dans la solitude de leurs épaisses forêts comme 
»la Gaule et 1’Ibérie , a 1’époque préhistorique de nos contrées , oü 
1 BOERHAAVE: Elementa Chemice , 1 , 41 : »Uude a Bocharto nomen Bretannia a 
Barat Anac Syriaco derivata, hoe esc Ager Stanni, dicta putatur.” 
2 Meer bekend, maan misschien weinig beter, is de afleiding van Brittanje van »brit” , 
dat »bonte verf” beteekenen zou, waarmede de oorspronkelijke bewoners zich beschilderden. 
