112 
EEK MERKWAARDIGS HALO. 
» De horizontale kring door de zon was duidelijk aan beide zijden van de 
bijzon zichtbaar. Ook de vertikale zuil door de zon vertoonde zich , zoodat 
op ’t eerste gezicht, de zon in vertikale richting langwerpig scheen te zijn. 
»Dat ik den horizontalen kring zoo dicht bij de zon zag, zal denkelijk 
zijn reden vinden in de dichtheid van den ijsnevel , die ’t zonlicht sterk 
temperde. De zon was dan ook voor het bloote oog nog even te ver- 
dragen en scheen een schitterende , diffuse , langwerpige lichtvlek ; slechts 
door een blauw glas was de schijf vorm te herkennen. 
» Merkwaardig vond ik het vooral, dat in de plaatsen , die ’t dichtst 
bij het zenith lagen , zich wel die deelen vormden , welke op een on- 
rustige lucht wijzen , maar de circumzenithaalcirkel , de begeleider der 
bijzonnen , ontbrak ; terwijl bij den horizon de bijzonnen , de horizontale 
kring en ’t ontbreken van den kleinen cirkel op een rustige lucht 
wijzen. Zou men hier soms moeten denken aan verschillende lucht- 
gesteldheid in verschillende streken van den dampkring”? 
Uit de beschrijving van het verschijnsel kan men afleiden , dat de wolk 
uit twee groepen van ijskristalletjes bestaan heeft, die in de hoogere 
luchtlagen door elkander gemengd waren. De ijskristallen zijn zeshoekige 
prismata en nu kunnen zij lang ten opzichte van de zijde van den 
zeshoek of kort zijn. Bij het vallen zullen de langere kristallen zich 
stellen , dat hunne assen vertikaal , de kortere daarentegen , dat deze 
horizontaal zijn , omdat zij dan den geringsten weerstand bij het vallen 
ondervinden. Onder de as van een ijskristal verstaat men toch de 
lijn, die de middelpunten van de zeshoeken, die het grond- en boven- 
vlak vormen , verbindt. 
De bijzonnen vereischen kristallen met vertikale , de kromme lijn 
rakende aan den kleinen ring daarentegen verlangt kristallen met hori- 
zontale assen. Den vereischten stand hadden de kristallen bij het be- 
schreven verschijnsel nog niet ingenomen , vandaar de witte kleur der 
bijzon en de breedte van de genoemde kromme lijn. Evenwel waren 
de afwijkingen niet groot genoeg om nog een deel van den kleinen 
ring te doen ontstaan. 
De assen der ijsnaaldjes, die bijdroegen tot het deel van den grooten 
ring , zullen hoofdzakelijk een hoek van omstreeks 45° met de vertikaal 
gemaakt hebben. Deze afwijking zou door een luchtstroom in hoogere 
luchtlagen veroorzaakt kunnen zijn. De nevel van ijsnaaldjes schijnt 
zeer geringe afmetingen in doorsnede gehad te hebben. 
Dr. H. Ekama. 
