HET TIN VOORHEEN EN THANS. 
119 
wijst liet tin ons op de oppervlakte van spelden , haken en oogen en 
tal van soortgelijke kleine voorwerpen , die volkomen glad moeten 
blijven. Sedert wanneer onze tegenwoordige spelden in gebruik kwamen , 
schijnt niet nauwkeurig bekend te zijn ; meer algemeen werden zij 
in ’t begin der 17e eeuw, toen de fabrikage door Duitschers in 
Engeland werd ingevoerd. Men maakt ze meestal van geelkoper (er 
zijn er ook van ijzer) en kookt ze dan in een ijzeren pot in een op- 
lossing van wijnsteen , onder bijvoeging van tinkorrels. Het laagje 
tin , dat zich door de werking van het zure vocht op het geelkoper 
afzet , is zeer dun , maar aangezien men alleen in Engeland de dage- 
lijksche fabrikage van spelden op 50 millioen stuks becijfert, is 
daarvoor toch vrij wat tin noodig. Dit tin verdwijnt geheel uit het 
verkeer , en ’t zelfde geldt van het tin voor tappannen 1 , waarin de 
assen van de personen- en goederenwagens op onze spoorwegen draaien. 
Door slijtage gaat dit geheel of grootendeels verloren , evenals ook 
het tin in de foelie voor spiegels, in de capsules voor flesschen 
en de omhulsels waarin vele waren , (kaas , boter , worst , zeep , 
chocolade , parfumeriën , bolgewassen , enz.) tegenwoordig verzonden 
worden. Het nut , dat het tin hier bewijst , bestaat hierin dat het lucht en 
vocht afsluit en daardoor bij het bewaren en verzenden de waren 
tegen bederf beschut. Het is aantebevelen het buitenste der eetwaren , 
voorzooverre dat met het tin direct in aanraking is gekomen , niet te 
gebruiken, want al is tin op zichzelf weinig schadelijk en moeilijk 
aantastbaar , men vergete niet , dat ook voor dit doel vrij algemeen 
loodhoudend tin gebezigd wordt, ’t Zelfde geldt voor de capsules van 
wijnflesschen : eens verwijderd zette men ze niet weer op de kurk en 
verwerpe het vocht , dat met de foelie in aanraking is geweest. 
Gaat al het voor de genoemde doeleinden gebezigd tin voor de 
maatschappij verloren , dit geldt niet voor het tin in klokken , ka- 
nonnen , orgelpijpen, enz., dat steeds weer ten nutte wordt gemaakt. 
Ook het tin op witblik (vertind ijzer) werpt men niet weg , maar 
zondert het óf als zoodanig weer af, öf bezigt het voor de bereiding 
van de tinzouten door de verwerijen benoodigd. 
Uit het medegedeelde zal men begrepen hebben , dat geen periode 
is aantewijzen, waarin het gebruik van het tin merkbaar afnam. 
1 Eén van de vele voorschriften voor deze legeering luidt: 71,4 pet. tin, 21,4 pet. 
koper en 7,2 pet. antimonium. Er zijn voor gelijk doel ook tinvrije legeeringen in 
gebruik, b.v. 85 pet. lood en 15 pet. antimonium. 
