130 
HET TIN VOORHEEN EN THANS. 
er in , de verkalking geheel te verklaren en tot oxydatie in ’t alge- 
meen (scheikundige verbinding met zuurstof) te brengen. 
Niet minder belangrijk voor de scheikunde was de bevinding , die 
BERZELius, in 1811 , bij twee tinoxyden opdeed, door hem op ver- 
schillende wijze verkregen. Hij vond in beide gevallen de samenstelling 
gelijk, beiden bevatten tin en zuurstof in dezelfde verhouding, maar 
gaven tweeërlei reeksen van verbindingen , waarvan de overeenkom- 
stige termen in eigenschappen standvastig van elkander afweken. 
Gelijk alle chemici , had de beroemde Zweed tot dusverre gemeend , 
dat de chemische aard der lichamen uitsluitend door hunne samen- 
stelling bepaald werd , m. a. w. dat altijd aan gelijke samenstelling 
gelijke eigenschappen moesten beantwoorden. Aanvankelijk vermoedde hij 
dan ook de een of andere fout in zijne analyses , zoodat het eene tin- 
oxyde toch iets meer zuurstof zou bevatten dan het andere. Maar toen 
ook de Fransche scheikundige gay-lussac bevond dat beide tinoxyden 
evenveel tin en zuurstof bij de analyse opleverden , kwam hij tot de 
gevolgtrekking dat er nog iets anders zijn moest , waarvan de verschil- 
lende aard der stoffen afhankelijk was. Hij schreef dit toe aan eene 
verschillende groepeering der kleine deeltjes. Zoo ontstond door de 
studie van het tin allereerst het denkbeeld van isomerie, die, nu 
er eens de aandacht op gevestigd was , vóór en na bij tal van andere 
lichamen mogelijk bleek en een geheel nieuw veld voor ’t chemisch 
onderzoek opende. Op dit gebied zijn sedert de schoonste lauweren 
behaald, ja het is nog steeds in de eerste plaats de studie der iso- 
meeren , die de chemie met reuzenschreden doet vooruitgaan en zonder 
ophouden tot nieuwe belangrijke ontdekkingen voert. 
