EEN S PEKT ROS KOOI’ or DEN TOP VAN DEN MONT-BLANC. loo 
plaats zou hij der waarheid nader kunnen komen door op de aarde 
het spektrum te bestudeeren van een licht , dat evenals het licht van 
de gloeiende kern der zon eene onafgebroken opeenvolging van de ver- ^ 
schillende gekleurde gedeelten vertoont, wanneer eene aanzienlijke 
laag dampkringslucht gebracht werd tusschen het licht zelf en het 
prisma van den spektroskoop , waarmede het onderzoek geschiedde. 
Waarneming van het zonlicht, zonder dat de lichtstralen door den 
dampkring der aarde hebben moeten gaan, is onmogelijk. Maar ver- 
mindering van den invloed , dien de dampkring uitoefent , is bereik- 
baar. Daartoe maakte Janssen zich in October 1888 op, om den reus 
onder de bergen van Europa , den Mont-Blanc , te beklimmen. ( Wetensch. 
Bijblad 1889, blz. 11). Het jaargetijde was hem niet gunstig, maar 
werd juist gekozen , omdat de lucht nu betrekkelijk weinig waterdamp 
bevatte ; dit gas toch roept ook donkere strepen in het zonnespektrum 
te weeg en wel in hetzelfde gedeelte , waar de donkere strepen der 
zuurstof moeten worden nagegaan ; de aanwezigheid van veel water- 
damp in de lucht zou dus de waarneming bemoeielijken. 
De gemiddelde dagtemperatuur was beneden 0° ; een dikke sneeuw- 
laag bedekte de gletschers , waarover de opstijging tot aan de hut 
van de Grands-Mulets zou plaats hebben. Den ll<len October ging 
daarom een aantal gidsen vooruit om den weg te herkennen en een 
pad te banen , waar dit noodig was ; toch was het nog een gevaar- 
lijke tocht, tusschen de onder de sneeuw bedolven ijsblokken door, 
dien Janssen aanvaardde, toen hij met zijn geleide den 13<len October 
te zes uur in den ochtend uit de chalet van Pierre-Pointue opbrak , 
om de hut van de Grands-Mulets te bereiken en daar zyne waarne- 
mingen te doen. De duisternis overviel hem , voordat hij het einddoel 
van zijne reis had bereikt ; dood vermoeid kwam hij ’s avonds zeven uur 
in de hut aan. Dertien uren waren noodig geweest om een afstand af 
te leggen , waarvoor men in het gunstig jaargetijde vier a vijf uren 
noodig heeft. De gidsen , die vooruit waren gegaan , hadden vuur aan- 
gemaakt en spijzen klaargemaakt ; het was den afgematten reiziger 
onmogelijk iets van het voedsel te gebruiken. Toch had hij zeer weinig 
geloopen ; hangende op een zetel , die op veêren rustte en onder aan 
een ladder was opgehangen , was hij meestal door vier of zes mannen 
voortgedragen. 
Den volgenden dag , waarop de instrumenten werden opgesteld en 
voorloopige waarnemingen gedaan , beloofde het weder nog niet veel 
goeds. De nacht bracht echter raad. Helder stond de zon den 
