EEN SPEKTBOSKOOP OP DEN TOP VAN DEN MONT-BLANC. 137 
Apennijnen , Zwitserland met zijne zee van bergen en gletschers lagen 
aan zijne voeten. »Deze heuvels, deze dalen, deze vlakten , deze steden 
in een blauw verschiet gaven mij den indruk van eene wereld , levende 
in de diepten van een oceaan met hemelsblauw water ; het scheen 
mij , alsof het gedruisch van het leven en de bedrijvigheid uit de verte 
tot mij opsteeg. En bepaalde ik mij niet bij hetgeen de verbeelding 
mij voortooverde , maar bij hetgeen de werkelijkheid mij te aanschouwen 
gaf, welk een onmetelijk onderscheid; hier eene wereld van gletschers , 
van afgescheurde pieken , van sneeuwwoestijnen , van witte afgronden , 
waarover eene aangrijpende stilte heerscht. Dan weder was het mij 
als aanschouwde ik een tooneel , zooals de aarde zal aanbieden , wan- 
neer eenmaal de koude alle leven op haar zal hebben uitgedoofd.” 
Er was echter niet veel tijd om zich aan zijne indrukken over te 
geven. De korte tijd, immers er konden hier geen tabernakelen wor- 
den gebouwd , moest worden gebruikt. De koude noodzaakte den heer 
Janssen zelfs zjjne waarnemingen sneller uit te voeren dan hem lief 
was. Met een spektroskoop-Dubourcq , die ook te Meudon , te Cha- 
mounix en bij de hut van Grands-Mulets gebruikt was , werd het spek- 
trum der zon waargenomen ; de uitkomst bevestigde hetgeen vroeger 
was gezien en beweerd ; de donkere strepen , die door de werking der 
zuurstof ontstaan waren , waren weder sterk verminderd , ook verge- 
leken met hetgeen zij nog bij de hut van de Grands-Mulets hadden 
te zien gegeven. Zij leeren , dat in het gasvormig omhulsel der zon geen 
zuurstof aanwezig is. 
Is het ons hoofddoel in dit opstel den indruk te geven , hoe groot 
een heldenmoed dikwijls noodig is om een wetenschappelijk feit vast 
te stellen , en een gevoel van eerbied op te wekken voor den reeds 
bejaarden , franschen sterrekundige , de overwinning , die hij behaalde , 
dwingt ook nog eens ( Wetensch. Bijblad 1889, blz. 64) melding te 
maken van een onderzoek, hetwelk hij in 1889, dus tusschen zijne 
beide tochten naar den Mont-Blanc in , op rustige wijze in zijn obser- 
vatorium te Meudon volbracht. Zocht hij zich op den Mont-Blanc 
zooveel mogelijk vrij te maken van den invloed van de zuurstof uit 
den dampkring , te Meudon werd waargenomen , welke er de gevolgen 
van zijn , wanneer de zuurstof der lucht geschoven wordt tusschen 
den spektroskoop van den waarnemer en het licht , waarvan hij het 
spektrum bestudeert. 
Het licht , waarvan het spektrum als dat van eene kunstzon werd 
gebruikt , was het elektrisch licht van den Eiffeltoren , dat eiken avond 
