1 38 EEN SPEKTROSKOOP OP DEN TOP VAN DEN MONT-BLANC. 
zijne stralenbundels over Parijs en zijne omgeving verspreidt. De waar- 
nemer bevond zich met zijn spektroskoop te Meudon. Het gewicht 
van de laag der zuurstof, die zich tusschen Meudon en den Eiffel- 
toren leen afstand van ongeveer 7700 M.) op eene kolom van 1 M 2 
doorsnede bevindt, komt vrijwel overeen met het gewicht van de 
zuurstof uit den dampkring der aarde , die zich boven 1 M 2 bevindt ; 
hier neemt de dichtheid der zuurstof langzamerhand naar boven toe 
af en is daardoor de hoogte der laag veel grooter. 
En welke gevolgen had deze zuurstof op de lichtstralen van den 
Eiffeltoren ? Zij slorpte daaruit bepaalde stralen op , zoodat de donkere 
strepen , die in het spektrum der zon aan de werking der zuurstof 
worden toegeschreven , ook hier zichtbaar werden. De donkere banden 
daarentegen bleven weg ; zij schijnen dus onder andere voorwaarden 
te ontstaan ; de hoeveelheid der zuurstof moge bij beide spektra in 
gewicht gelijk zijn , in beide gevallen brengt zij niet dezelfde ver- 
schijnselen teweeg , misschien omdat zij niet in beide gevallen op de- 
zelfde wijze verdeeld is. 
Eindelijk vond de uitspraak van janssen nog eene schitterende be- 
vestiging in waarnemingen van het spektrum van de uiterste randen 
der zon , die in den loop van dit jaar tijdens eene zoneklips op Candia 
werden gedaan. 
Geen enkel feit staat op zich zelf. Ook de aan- of afwezigheid van 
zuurstof op de zon niet. In verband met de vraagstukken van de 
wording , den onderlingen samenhang en het vermoedelijk einde van 
ons zonnestelsel, verkrijgt zij eene zeer groote beteekenis. De naam 
van janssen zal daarbij steeds met eere blijven genoemd; de wijze, 
waarop hij deze bijdrage leverde , zal wellicht worden vergeten. Toch 
verdient hij ook daarom te worden geëerd. 
D. v C. 
