168 
LICHTVERSCHIJNSELS IN DEN DAMPKRING. 
(dus licht van alle mogelijke golflengten bijeen), dan heeft men eerst 
een roode schijf; daarbij een gele met iets kleiner middellijn; dan 
een groene schijf, die weer iets kleiner is, enz. Het middengedeelte 
van al deze schijven valt samen; dit geeft aan het oog wit licht, 
doch de buitenrand blijft rood , omdat hier geen licht van andere 
schijven is bijgevoegd. Deze aureool om de lichtbron kan men in het 
algemeen niet waarnemen , omdat de deeltjes , die de buiging vóórt- 
brengen , te groot zijn ; hoe grooter toch de deeltjes zijn , hoe kleiner 
de stralen der schijven. Bij groote deeltjes maakt het licht van de 
lichtbron de aureool dus onzichtbaar; maar zijn de deeltjes zeer klein 
dan kan de roode grens der aureool ver genoeg van de lichtbron ver- 
w'jderd zijn , om zichtbaar te wezen. Dat bij den BisHOp’s-ring de roode 
rand een betrekkelijk groote breedte heeft , is het gevolg van de ver- 
schillende afmetingen der stofdeeltjes. Hunne middellijnen kan men 
uit de metingen van den ring berekenen. Deze hebben gemiddeld voor 
den binnenrand van den rooden zoom 10°, voor den buitenrand 22° 
straal gegeven, waaruit volgt, dat de middellijnen der deeltjes van 
den nevel afwisselen tusschen 0,00342 en 0,00185 mM. Nadert 
de zon den horizon, dan wordt de afstand van het bovenste deel van 
den ring tot de zon grooter en de ring krijgt den vorm van een ellips. 
Dit trachtte riesling te verklaren door het feit, dat de deeltjes in 
de hoogere luchtlagen kleiner zijn en dat dus de lichtstralen van de 
laagstaande zon meer kleine deeltjes ontmoeten en daardoor de licht- 
sterkte aan den buitenrand vergroot. Het is hem gelukt deze excen- 
trische ringen kunstmatig te verkrijgen door middel van glasplaten , 
bedekt met kwikbolletjes of met zwavelkristalletjes , welke regelmatig 
in grootte afnemen. 
Door busch is opgemerkt , dat de beide neutrale punten van babinet 
en brewster 1 (de punten, waarin het licht van den hemel geen 
polarisatie vertoont) van April tot October 1886 op een afstand van 
14° van de zon lagen en dat in dien tijd de straal van den bishop’s- 
ring ook 14° bedroeg; terwijl, wanneer de zon daalde, de afstand 
van deze punten tot 24° steeg, wat met de metingen van riggenbach 
voor den straal van den ring bij zonsondergang overeenstemt. Hieruit 
kan men afleiden , dat er altijd een BisHOp’s-ring bestaat , die even- 
wel slechts aan de polarisatie van het hemellicht kan herkend worden 
en die door uiterst fijne stof in den dampkring wordt voortgebracht. 
1 Zie: Albïim der Natuur, Jaargang 1890, bl. 122. 
