EENIGE GEVALLEN VAN SYMBIOSE IN HET PLANTENRIJK. 
197 
door lundström ontdekte dornatiën. 1 Hieronder verstaat men alle bij- 
zondere voortbrengselen aan planten, die voor andere organismen bestemd 
zijn , welke als mutualistische symbioten daarin een belangrijk deel hunner 
ontwikkeling volbrengen. Ook de zooeven genoemde , voor mieren be- 
stemde holten zijn dus eigenlijk dornatiën ; maar ik heb hier andere , 
veel meer algemeen voorkomende verschijnselen op het oog. 
Aan de bladen der gewone linde treft men , aan de onderzijde , in 
de hoeken der nerven , groepjes van haren aan , gewoonlijk ten ge- 
tale van 20 tot 30. Deze zitten boven op de dikkere nerven en zijn 
naar elkaar gebogen , zoodat daaronder eene holte ontstaat , waarvan 
de bodem gevormd wordt door het blad , de zij wanden door de nerven 
en het dak door de haren , terwijl één zijde open blijft. Deze holte 
nu wordt steeds bewoond door mijten , eenigszins gelijkende op de be- 
kende kaasmijt , die in rottende kaas leeft. Zij behooren tot de soorten : 
Tydeus foliorum en Gamasus rapallidus. De opperhuid van het blad 
heeft in het domatium geen huidmondjes , d. w. z. openingen , waardoor 
het inwendige van het blad in gemeenschap staat met de buitenlucht. 
Tegen den tijd van het afvallen der bladen buigen zich de haren naar 
buiten ; de diertjes verlaten dan de dornatiën en begeven zich naar takjes , 
knoppen en vruchten , waar zij overwinteren , schoon de meeste afsterven. 
In ’t voorjaar nu , als de knoppen begonnen zijn zich te ontwik- 
kelen en de bladeren ongeveer 2 cM. lengte bereikt hebben , verlaten 
de mijten haar winterverblijf. De dornatiën zijn dan aangelegd, maar 
nog klein ; de mijten leggen er haar eieren in , elk individu waar- 
schijnlijk in meer dan één ; de dornatiën groeien nu verder en naar 
het schijnt worden die , waarin eieren gelegd zijn , veel grooter dan 
de ledige. Al spoedig komen de eieren uit en zoodra bij de jonge 
diertjes de pooten alle acht ontwikkeld zijn , gaan zij op voedsel uit , 
vooral des nachts of in donkere schaduw. Zij blijven daarbij niet alleen 
aan de onderzijde van het blad , maar bezoeken ook den bovenkant. 
Bij helder licht trekken zij zich in de dornatiën terug , waar zij ook 
vervellen en hun uitwerpselen neerleggen. 
Wat is nu de beteekenis der dornatiën? Hieromtrent kan men vier 
onderstellingen maken : 
1°. Het zijn ziekelijke verschijnselen of galvormingen , te vergelijken 
met de bekende galnoten der eiken. 
2°. Het zijn inrichtingen om dieren te vangen , zooals de blaasjes 
1 Van het latijusche domus ~ huis, woning. 
