LENIGE GEVALLEN VAN SYMBIOSE IN HET PLANTENRIJK. 
199 
ten getale van ongeveer twaalf, in de hoeken der groote zijnerven. 
Zelfs bij hier te lande in kassen gekweekte planten trof ik hierin 
mijten aan. 
De fraaiste voorbeelden van domatiën worden gevonden bij een 
paar Australische planten , behoorende tot de familie der Rubiaceeën. 
Zij dragen de namen van Psychotria daphnoides en Coprosma Baueriana. 
Bij het onderzoek dezer planten verdwijnt nagenoeg alle twijfel omtrent 
de functie der domatiën ; zij zitten , als gewoonlijk , in de hoeken der 
nerven aan de onderzijde van het blad en hebben den vorm van diepe 
groeven , welker randen met haren bezet zijn. Bovendien kunnen de 
randen zich openen en sluiten , zoodat de opening nauwer of wijder 
wordt. 
Bij een andere plant, Anacardium occidentale , vond lundström in 
elk domatium gemiddeld twee mijten en berekent daaruit , dat de 
plant er 4 tot 15 millioen kan herbergen. Dat dit verbazend grooi 
aantal een niet gering voordeel voor haar kan opleveren , behoeft 
nauwelijks gezegd te worden. 
Een enkele plant eindelijk , Eugenia australis genaamd , heeft domatiën 
aan den stengel , die den vorm hebben van zakjes en purperrood zijn. 
Zij staan steeds twee aan twee , afwisselend met de kruiswijs geplaatste 
bladeren en worden bewoond door zeer snel loopende mijten. 
Nog een zeer groot aantal planten zijn in het bezit van domatiën; 
meestal zijn het tropische gewassen. Onder de inlandsche noem ik 
nog: den els ( Alnus glutinosa) , den hazelaar ( Corylus Avellana ) , de vogel- 
kers ( Prunus Padus) en den beuk ( Fagus sylvatica). Bij al deze planten 
zijn het haarbosjes in de hoeken der nerven ; bij de beide laatstge- 
noemde komen zij echter niet altijd voor. Eigenaardig is het, dat 
alle domatiënplanten , zonder uitzondering , boomen of struiken zijn en 
voorts , dat er onder de éénzaadlobbige en naaktzadige planten geen 
enkele voorkomt. 
Bij het lezen van het voorgaande is voorzeker bij menigeen de vraag 
opgekomen: hoe komen nu steeds de mijten op de planten? Immers 
deze dieren hebben , daar zij ongevleugeld zijn , weinig middelen tot 
verplaatsing. Het scheen dus vrij raadselachtig , hoe zij een uit zaad 
opgeschoten boom zouden bereiken. 
Het antwoord op die vraag werd eveneens door lundström gegeven. 
Hij zaaide n. 1. de zaden van verschillende domatiënplanten uit in ge- 
kookte of gegloeide aarde , waarin dus geen levende mijten of eieren 
konden aanwezig zijn. Ook de potten , waarin de aarde zich bevond , 
waren van te voren verhit en het begieten der kiemplanten geschiedde 
