DE FOTOGRAFIE DER KLEUREN. 
219 
Het aantal laagjes , door het zilverneêrslag in de gevoelige plaat 
ontstaan , is buitengewoon groot en verschilt , zooals reeds is opgemerkt , 
naar de kleur , die er de oorzaak van was. Stellen wij de laag gelatine 
op 1 / 20 millimeter en bovendien dat de lichtwerking door de geheele 
dikte heeft plaats gehad , dan zijn er door het roode licht ongeveer 
150, door het gele ongeveer 200 en door het violette bijna 250 
ontstaan. Om zulke dunne laagjes te kunnen verkrijgen, is het nood- 
zakelijk , dat ook de gevoelige zilververbinding in zeer fijn verdeelden 
toestand in de gelatineplaat voorhanden is. Wanneer de deeltjes , waaruit 
zij bestaat , een grooteren diameter bezitten dan een halve golflengte , 
kan zij voor het beoogde doel niet dienen. De gewone broomzilvergelatine 
platen uit den handel zijn dus voor deze proeven geheel ongeschikt , 
en Prof. lippmann was genoodzaakt zijne platen zelf en naar zijn 
eigen inzicht te vervaardigen. Dit deed hij op dezelfde wijze als vroeger 
de fotografen te werk gingen , toen men nog met natte platen werkte ; 
doch het collodion , dat toen als onderlaag dienst deed , werd door 
lippmann vervangen door gelatine. Eene oplossing van gelatine in warm 
water en met broomkalium bedeeld wordt gelijkmatig op een glas- 
plaat uitgespreid en , als de laag droog geworden is , wordt de plaat 
in een zilverbad gedompeld. In de laag vormt zich dan het voor het 
licht gevoelige broomzilver in uiterst fijn verdeelden toestand. 
Volgens viDAL verkreeg lippmann naderhand de beste resultaten met 
droge albumine-collodion platen. 
Hoe eenvoudig de geheele bewerking ook moge schijnen, stuit men 
daarbij nog op een menigte moeielijkheden. Een der grootste , die over- 
wonnen moest worden , was het verschil in werkzaamheid der spectrale 
kleuren op de gevoelige laag. Terwijl violet en blauw slechts eenige 
seconden behoeven om de vereischte werking uit te oefenen, hebben 
rood en geel , die , zooals men weet , fotografisch bijna geheel onwerk- 
zaam zijn , daartoe uren noodig. Er moest dus een middel worden ge- 
vonden om sommige kleuren op de plaat te laten inwerken , terwijl 
de werking der andere was opgeheven. Dit middel heeft lippmann 
gevonden in het plaatsen van verschillend gekleurde vloeistoffen voor 
het objectief der camera. De vloeistof werd gegoten in een glazen 
bakje met evenwijdige wanden en dit daarna zóó voor het objectief 
geplaatst, dat de lichtstralen er door heen moesten vallen. Eerst 
vulde hij het bakje met een oplossing van helianthine in water. Deze 
vloeistof laat slechts de roode en gele stralen door, terwijl alle andere 
worden geabsorbeerd. Toen hij meende dat deze lichtstralen lang ge- 
