DE HERMANNSHÖHLE BIJ RÜBELAND IN DEN HARTZ. 
243 
een koude luchtstroom naar buiten drong. De spleet zette zich naar 
beneden toe voort en werd daar spoedig zooveel wijder , dat er een 
ladder naar beneden gelaten kon worden , waarlangs men afdalen kon. 
(De bedoelde opening is op bijgaand schetskaartje door het cijfer 3 
De Hermannshöhle. (Vertikale doorsnede.) 
1. Het water in de Bode. 4. Plaats der doorgraving in 1887- 
2 . De onderaardsclie beek. 5 . Westelijk gedeelte der Haupthöhle. 
3. Het in 1866 ontdekte gedeelte. 6. Oostelijk gedeelte der Haupthöhle. 
aangegeven.) Voortgaan ging niet gemakkelijk , nadat men den bodem 
der grot op een afstand van 4 M. beneden den straatweg bereikt 
had. De grot was laag; bovendien werd de weg in elke richting 
versperd door schitterend witte druipsteenvormen ; gelijk een dicht 
oerwoud met boomen en lianen , was hier de ruimte volgegroeid met 
stalaktieten en stalagmieten. De Sechserdingliöhle (zoo genoemd naar 
een bijnaam van den wegwerker) was ontsloten , maar meer ook niet ; 
ontsluierd werden de heerlijkheden hier vooralsnog niet. Nadat de 
geheime kamerraad hermann grothrian (later voorgoed peetvader 
van de grot geworden) zijne onderzoekingstochten verder had uitge- 
breid , werd het publiek nog niet toegelaten. In het najaar van 1887 
werd aan dr. j. h. kloos door het bestuur der Forsten een nieuw 
onderzoek opgedragen. 
Kloos vond de grot, zooals grothrian er in 1874 de beschrijving 
van gegeven had. In bijna zuiver oostelijke richting kon men , van het 
punt 3 uit, ongeveer 100 M. voortgaan; ook lag dit gedeelte vrijwel 
in een horizontaal vlak. De bodem vertoonde oneffenheden van hoogstens 
1 M. en had deze te danken aan de meer of minder sterke opeenhooping 
van kalksinters. Nergens bedroeg de hoogte meer dan 2 M. ; meestal 
bleef zij daar beneden ; vooraan was de grot over eene lengte van 20 M. 
slechts 0.75 M. hoog, zoodat men hier alleen op handen en voeten 
kruipend vooruit komen kon. Vertakkingen vertoonden zich nergens; 
het geheel had het voorkomen van een gedrukt gewelf , daar de breedte 
14 a 15 M. bedroeg; door tal van pilaren van de fraaiste druipsteen- 
vormen was de geheele ruimte afgebroken (fig. A op bladz. 244). 
