244 
DE HERMANNSHÖHLE BIJ RÜBELAND IN DEN HARTZ. 
Op oen afstand van 70 M. van den ingang veranderde het voorkomen 
van de grot. Slanke kalksteenzuilen, helderwitte van de zoldering 
afhangende kegels doen zich hier niet meer voor; de bodem is, in 
plaats van met kalksinters , bedekt met een vochtig slijk , dat ook ver- 
spreid is over de groote rotsblokken , die , te oordeelen naar de scherpe 
randen die zij bezitten , nog betrekkelijk kort geleden naar beneden 
zijn geploft. Zijn de wanden van het gewelf, dat wij achter ons hebben , 
bijna volkomen droog, hier droppelt en sijpelt voortdurend water 
naar beneden. 
Fig. A. De benedenste Schwemmhöhle (cl. i. holte die door het stroomend water is ge- 
vormd), 7 M. boven het watervlak der Bode (op het schetskaartje 3) met het nog 
bewaard, gebleven platte gewelf. Het hier voorgestelde gedeelte is bijna geheel opgevuld 
met druipsteenvormen en rivierleem. 
De weg naar het lage gedeelte van het gewelf is later veel gemak- 
kelijker gemaakt, doordat men hem als het ware in den bodem der 
grot uitgehold heeft. Deze uitgraving heeft aangetoond , dat de bodem 
bestaat uit eene laag van een vet , zwartachtig-grijs leem , waarin 
tal van stukken kiezellei , grau wakke , lei , diabaas en graniet , die 
aan de verweerende werking van het water ten prooi zijn geweest ; 
het zijn rolsteenen van dezelfde samenstelling als die , welke zich ook 
