DE UERMANNSHÖHLE BIJ RÜBELAND IN DEN HARTZ. 249 
vreemd het oppervlakkig mogen schijnen , de overblijfselen der dieren 
heengespoeld door het stroomend water. In onuitwischbare teekenen 
heeft dit de herinnering aan zijne werkzaamheid achtergelaten in den 
uitgeschulpten vorm van den kalksteen rondom (Zie fig. C rechts). 
In de tot nog toe door ons genoemde ruimten komen talrijke 
sporen voor van de werkzaamheid van stroomend water in vroeger 
tijden. De gedaante der rotswanden heeft het gefatsoeneerd, afge- 
vallen puin heeft het medegevoerd en vergruisd door het over eene 
harde onderlaag te schuren , het fijne slib heeft het in holten ver- 
Fig. C. De Schwemmhöhle , aau het oostelijk einde der Haujpthöhle (op het schets- 
kaartje 6), 21 M. hoog boven de gemiddelde hoogte van het water in de Bode. De 
opeenvolging van de drnipsteenvormen wijst op het bestaan van eene rechte spleet in den 
zolder van het gewelf; die spleet loopt in eene richting van het oosten naar het westen. 
zameld en in dat slib de overblijfselen der dieren begraven , door 
welke deze streken vroeger werden bewoond. Terzelfder plaatse is het 
echter ook nog in zijne volle kracht te aanschouwen. 
Uit het achterste gedeelte van de grot, zooals zij door grotrian 
beschreven is , en dicht bij de plek , vanwaar dr. kloos voor het eerst 
de Haupthöhle bereikte , bestaat , voor wie vast in zijne schoenen staat 
16* 
