250 
DE HERMANNSHÖHLE BIJ RÜ BELAND IN DEN HARTZ. 
en den noodigen moed bezit, gelegenheid om door spleten in den 
zuidelijken rotswand naar beneden af te dalen. Men ziet dan weldra 
eene onderaardsche beek (op het schetskaartje op blz. 243 aangewezen 
door de cijfers 2) voor zich. Ziet men er niet tegen op om op handen 
en voeten voort te kruipen , soms zich als een slang plat op den buik 
voort te bewegen door een glibberig slijk , dan kan men deze beek 
een eindweegs volgen. Verdwijnt het water onder eene muur, men 
klautert door de enge ruimte hierover heen en ziet het water aan 
den anderen kant weder te voorschijn komen uit de enge spleten , 
waardoor het zich een weg baande en die het langzaam maar zeker 
verwijden zal. 
Toen dr. kloos zijn geschrift uitgaf, had hij den loop van het 
water over een afstand van 120 M. kunnen volgen. Van waar het 
komt is vooralsnog niet bekend ; het zuidelijk gedeelte van het kalk- 
gebergte biedt tot nog toe geen gelegenheid om tot den oorsprong 
der beek te kunnen doordringen. Ook heèft men den stroom niet 
kunnen volgen tot aan de plek , waar het water uit de beek zich 
met dat van de Bode vereenigt. Toch staat het hiermede in een 
rechtstreeksch verband , zooals door opzettelijk daartoe ingestelde 
proeven is aangetoond. Voorbij de eerste bocht, welke de Bode voorbij 
Rübeland stroomafwaarts maakt, moet die uitmonding aanwezig zijn. 
Het peil van het water in de onderaardsche beek ligt niet beneden 
dat van het water in de Bode. (Zie cijfer 1). Wijzen de cijfers op 
de kaartjes, waarvan de monographie is voorzien, een verschil van 
0.4 tot 0.6 M. aan, dit ligt hieraan, dat de cijfers betrekking hebben 
op den waterstand bij de brug in Rübeland en dat de Bode een vrij 
groot verval heeft. Ook de verschillende holten in de naburige Baumanns - 
höhle en Bielshöhle liggen nergens beneden den normalen waterstand 
in de Bode (op de bedoelde plek namelijk). De laagste plek , die in de 
Baumaiinshöhle betreden is, ligt 12.5 M. boven bedoeld peil; gewone 
bezoekers blijven altijd nog 7 M. hooger. De Bielshöhle is gemakkelijk 
toegankelijk tot op de hoogte van het grondwater, dat daar rijst en 
daalt met het water in de Bode. 
Eene bijzondere wijze , waarop het water zijn rol als alvernieler 
vervult , is bij deze onderaardsche beek te zien. Ook hier had zich 
ergens een terras van holenleem gevormd. Langzamerhand had zich 
daarover eene korst van kalksinters afgezet. Maar het stroomend water 
laat zich niet buitensluiten; het drong door de beschuttende laag 
heen en spoelde het holenleem daaronder vandaan. Alleen de korst 
