DE HERMANNSHÖHLE BIJ RÜ BELAND IN DEN HARTZ. 
261 
lengt zich het ringetje tot een buisje met een zeer dunnen wand. Op 
sommige plaatsen hangt een onnoemelijk groot aantal van zulke buisjes 
dicht opeengedrongen bij elkander ; hier en daar bezitten zij eene lengte 
van 30 a 40 cM. Gewoonlijk is de wand nauwelijks een Va mM. dik ; 
soms wordt de middellijn van een buisje 3 mM. Op eenigen afstand gezien 
maakt eene rjj van buisjes den indruk van eene franje met ragfijne draden. 
In het tweede tijdperk van de ontwikkeling van een stalaktiet vormen 
zich binnen het buisje kalkspaatkristallen. In den vorm van kleine 
zuilen of staafjes richten de kristallen zich van den wand naar het 
inwendige van het kokertje en vullen zij dit langzamerhand. Aan het 
water , dat van boven wordt aangevoerd , wordt daardoor de uitweg 
naar beneden afgesneden ; het dringt tusschen de kristalletjes door 
aan de zijden naar buiten. 
Is de stalaktiet tot nog toe aan den buitenkant effen en de korrelig- 
kristallijne struktuur duidelijk zichtbaar gebleven , in het derde sta- 
dium van zijn groei , begonnen wanneer het water zijdelings te voor- 
schijn komt, wordt de vorm onregelmatiger. De groei van binnen 
naar buiten is niet overal even krachtig ; dikkere gedeelten wisselen 
af met dunnere , op dezelfde hoogte kan de groei aan den eenen kant 
aanleiding geven tot de vorming van uitwassen , terwijl aan den tegen- 
overgestelden kant geen verdikking plaats heeft. 
Blijft de droppel van de oplossing van dubbelkoolzure kalk niet 
hangen op de plaats , waar hij te voorschijn kwam , maar loopt hij 
ten gevolge van eene helling in den zolderwand naar beneden , dan 
krijgt de koolzure kalk , die zich het eerst afzet , eene ovale gedaante 
en de stalaktiet is meer afgeplat. Komen de droppels door eene scheur 
in den rotswand te voorschijn , dan is aan de opeenvolging der druip- 
steenen dikwijls de richting van die scheur duidelijk te herkennen (fig. E. 
op blz. 262). Heeft de spleet in den bovenwand der grot, waardoor 
de naar beneden sijpelende vloeistof te voorschijn komt , een kronke- 
lend verloop , dan kan de stalaktiet , die zich vormen zal , gelijken op 
een gordijn , waarvan de kalksteen de sierlijke plooien en de fijne franje 
vormt , en waarvan de smetteloos witte kleur , de verblindende glans 
en de sierlijke vormen de bewondering opwekken. Eene enkele maal is 
de witte kalksteen met een dun laagje ferrihydroxyde bedekt ; het 
koolzuurhoudend water heeft in dit geval ook koolzuur ijzeroxydule 
op zijn weg ontmoet en daarmede eene oplosbare stof gevormd ; later 
verdampte het koolzuur en , tengevolge van de aanraking met de zuur- 
stof in de grot, ontstond uit de achterblijvende stof ferrihydroxyde. 
