IETS OVER DEN RIJN EN ZIJN VULKANEN. 
DOOR 
P G. BUEKERS 
Mocht ik eenigen tijd geleden den lezers van het Album als gids 
dienen bij een tochtje in de merkwaardige streken, aan de oevers van 
Ruhr en Lenne , thans noodig ik hen uit tot een eenigszins verder uit- 
stapje , dat zich echter , gelijk men zal ontwaren , geheel daarbij aansluit. 
Weer wil ik daarbij één bepaalde groep van natuurverschijnselen 
bespreken. Ik geef daaraan de voorkeur , omdat de vriend der natuur , 
ook al is hij slechts leek in de wetenschap , daarin een onuitputte- 
lijke bron van genoegen kan vinden. Van alle natuurverschijnselen 
geldt het »Wo Ihr’s packt, da ist’s interessant.” Doch de aard- en 
delfstofkunde schijnen mij in het bizonder te verdienen , meer onder 
de aandacht gebracht te worden van den liefhebber. 
Zij genieten niet de waardeering , waarop zij aanspraak hebben. 
Is het omdat ons vaderland zoo weinig opvallends heeft in den vorm 
en in de samenstelling van zijnen bodem ? Trekt de doode natuur wel- 
licht minder aan dan de levende, waarvan de wonderen en raadselen 
meer aan die van ons eigen bestaan verwant zyn? Wie zal het zeggen ? 
Wel durf ik beweren , dat in beide opzichten deze tak der natuur- 
wetenschappen niet behoeft achter te staan bij de andere. 
In den vorm en de samenstelling van den bodem van Nederland ligt 
nog veel verborgen , dat , nu het systematisch onderzocht wordt , hoogst 
belangrijk zal blijken te zyn. Het verband tusschen deze eigenaardig- 
heden , in het licht van de geschiedenis van hare wording en tusschen 
ons eigen bestaan , stoffelijk en zedelijk , van ieder onzer persoonlijk 
en van ons volk in zyn geheel , is nauwer dan velen zullen vermoeden. 
