IETS OVER DEN RIJN EN ZIJN VULKANEN. 
265 
Bij de reisaanduidingen , die ik hier en daar zal geven , zal ik vooral 
letten op hen, die weinig tijd beschikbaar hebben. In vier of zes 
dagen kan men alles zien , wat ik wil bespreken. Goedkoop is het 
reizen langs den Rijn niet — doch wat men er voor zijn geld ver- 
krijgt is over het algemeen uitmuntend. Bij een kort oponthoud heeft 
men hoofdzakelijk rekening te houden met de kosten van vervoermid- 
delen en die zijn er overvloedig en , voor wie niet verwend is , goedkoop. 
Voor opgave van bizonderheden verwijs ik naar de talrijke reisboeken 
en boekjes , van welke mij steeds Mijers Rheinlande , het best beviel. 
Bijna aan elk grooter station in Nederland , zelfs van Groningen en 
Leeuwarden, kan men tegenwoordig den trein vangen, die om 11.50 
vertrekt uit Emmerik en om 2.43 te Keulen aankomt. 
Wij laten de »Stadt mit dem ewigen Dom” liggen en stappen over 
in den gereedstaanden trein van de linksrheinische Bahn. Daarmee 
sporen wij naar Bonn en verlaten den waggon aan het tweede station 
voorbij deze stad. Dit is station Mehlem , waar wij tegen half vier 
aankomen. 
Wij bevinden ons nu op een punt, dat niet alleen wegens zijn 
heerlijke omgeving , als prachtig landschap , maar ook voor den geo- 
loog , als belangwekkende bodemvorming , hoogst interessant is. 
Mehlem is een uitstekend uitgangspunt voor grootere of kleinere 
tochten. In het postkantoor vinden drie of ten hoogste vier personen 
uitstekend logies , waar men wel is waar niet omfladderd wordt door 
zwartgerokte , naar fooien hunkerende kellners , doch een uitmuntende 
verpleging vindt. Een zitkamer die van haar balkon een heerlijk pa- 
norama van het Zevengebergte biedt, een eenvoudige maar degelijke 
keuken en een wijnkelder, die ook aan den niet rijken toerist ge- 
legenheid geeft , kennis te maken met het edele gewas , dat op de 
berghellingen aan den Rijn gekweekt wordt. Na een vermoeienden dag 
zitten wij daar » onder ons” als of wij te huis waren. Ik voor mij heb 
nergens aan den Rijn zoo aangenaam gelogeerd. 
Nu, evenwel is ons eerste doel Königswinter , aan de overzijde van 
de rivier. 
In mijn vorig schetsje heb ik al gesproken over het eiland dat reeds 
in het Devonisch tijdperk zijn eenzame rotsvlakten boven de omrin- 
gende zee verhief. Op zijn zachtglooienden , noordelijken oever vormden 
zich de steenkool- en kalklagen waarin Lenne en Ruhr hunne bedding 
hebben uitgegraven. Het vormt tegenwoordig het zoogenoemde middel- 
gebergte van den Rijn. 
