266 
IETS OVER DEN RIJN EN ZIJN VULKANEN. 
De noordelijke begrenzing kennen wij. Naar het westen gaat het, 
door het Eifelgebergte , met zijn ook reeds besproken eilandvormige 
kalkophoopingen , over in de Ardennen. Het Eifelgebergte wordt door 
de Moezel afgescheiden van den Hundsrück. Dit gebergte grenst ten 
westen en ten zuiden aan de Vogezen. Een smalle steenkoolhoudende 
strook, beginnend in het Saarbrücker kolengebied en eindigend bij 
Bingen , is de afscheiding tusschen het Devoon en den bonten zand- 
steen van de Vogezen. 
Aan den rechteroever van den Rijn loopt de grens door en langs 
de zuidelijke helling van het Taunusgebergte , zoodat een lijn van 
Rüdesheim , over Wiesbaden , Soden en Homburg naar Giessen onge- 
veer de zuidelijke en oostelijke grens vormt. 
De Sieg ligt met haar geheele stroomgebied in het Devoon. Even- 
zoo de Lahn, die slechts bij Marburg even in den rooden zand- 
steen komt. 
Ook de Moezel stroomt , gelijk ik boven reeds zeide , door devonisch 
gesteente; slechts haar bovenste deel stroomt door Vogezen-zandsteen 
en een noordelijke uitlooper van dit gebergte , tusschen Diedenhofen 
en Trier, wordt door deze rivier doorsneden. 
Binnen deze grens komt echter niet overal het devonisch gesteente 
onafgebroken aan den dag. 
Vuur in het inwendige en water aan de oppervlakte der aarde 
hebben hunne sporen ook hier achtergelaten , doch dat alles is klaar- 
blijkelijk later gebeurd. 
Juist op de plaats , waar wij ons bevinden zijn deze invloeden krachtig 
aan het werk geweest. 
Prachtig verlicht de namiddagzon de kabbelende golfjes van den 
breeden stroom. Zijn water bruist tegen het boord van de gierpont , 
zoodat de zware ketting zich knarsend spant. Het is , als vertoornde 
het water zich er over, dat het opgehouden wordt in zijn snellen 
loop en dat het gedwongen wordt, het logge gevaarte naar de over- 
zijde te brengen. Daar , in Königswinter , houden we ons niet op. Zoo 
spoedig mogelijk gaan we op weg om den meest bezochten kegel .van 
het Zevengebergte , den Drachenfels , te bestijgen. Wij maken daarbij 
geen gebruik van den tandradspoorweg , want de wandeling is niet 
vermoeiend en biedt op tallooze punten de schoonste vergezichten. 
Hetzij men langs den gewonen , druk bezochten voetweg naar boven 
wandelt , of het pad volgt dat om den berg heenloopt en uit het 
zuidoosten vrij steil opgaat, telkens vindt men rustpunten, vanwaar 
