280 
DE FLORA VAN HET VERLEDEN. 
Aberdeen aangeboden , en wordt Protannularia geheeten. Zij is in de 
Skiddaw-gesteenten van Cumberland gevonden , en vertoont een be- 
valligen , op riet gelijkenden vorm , met bladerenbundeltjes aan de 
toppen der takken. Zij is verwant aan de kedendaagsche Rhizocarpeeën , 
waarover wij straks zullen spreken. 
In het onder-silurisch zijn slechts twee andere sporen van 
echte planten gevonden. In het opper- silurisch nemen de be- 
wijzen van een land-vegetatie eenigszins toe. Onder deze oude planten 
is er vooral één belangrijk, omdat zij een overgeblevene schijnt te 
zijn van die boom-zeewieren, welker overblijfselen de grafiet- 
beddingen hebben gevormd, waarover wij boven spraken. Het schijnt 
een onveranderlijke ontwikkelings-wet te zijn , dat de lagere organismen , 
als zij niet behoeven te strijden tegen hoogere vormen , zeer groote 
verhoudingen verkrijgen. Zoo, bij voorbeeld, de Eurypteridae , reus- 
achtige schaaldieren uit den opper-silurischen tijd , levende toen de 
visschen klein en nog weinig in getal waren ; de reusachtige sala- 
manders van de steenkoolbosschen vóór het ontstaan van reptielen ; 
en de groote reptielen van het lias, die veel grooter van gestalte 
waren dan de landdieren , die sedert verschenen zijn. Zoo , verder , 
hebben wij de reusachtige wolfsklauwen , Lycopodiaceae , en paarde- 
staarten , Equisetaceae , van de steenkool-bosschen vóór het verschijnen 
van hoogere vormen. Wij mogen ons dus wel een zeewierboom ver- 
beelden , groeiende zelfs vóór de dagen der wolfsklauwen en paarde- 
staarten , maar ’t is zeker veel belangrijker te vernemen , dat wij fossiele 
overblijfselen van zulk een plant inderdaad bezitten. 
Door dawson is dit vreemde fossiel Nematophyton genoemd. In 
1870 werden dien geleerde eenige sporenhouders of zaden vertoond, 
door joseph hooker als Pachytheca beschreven , uit de opper-ludlow- 
beddingen van Engeland. In de zelfde steenplaten vond men brokjes 
fossiel hout, identisch met een fossielen boom uit het devonisch van 
Gaspé in New-Brunswick , reeds in 1859 door dawson beschreven. 
Het hout van dezen zonderlingen boom vertoont een weefsel van 
lange cylindrische pijpen , in overlangsche doorsnede gelijkende op 
dunne wormen , en overkruist door een zeer samengesteld netwerk 
van dunnere pijpjes. Die boomen waren zeer groot, met een kool- 
achtigen bast en groote , ver uiteen gespreide wortels ; de stam was 
glad of ongeregeld geribd, en scheen uit leden te bestaan. Professor 
penhallow van de Melvill Universiteit werd verzocht den Nemathopyton 
te onderzoeken , en zei daarvan het volgende : » De structuur van 
