DE FLORA VAN HET VERLEDEN. 
287 
sleufd voorkomen aan die van leden of knoopen voorziene stengels. 
Zij schijnen niet zeer vast of stevig te zijn geweest , want veelal zijn 
zij , in fossielen toestand , min of meer plat gedrukt. De calamiten 
groeiden als dichte bosschen in poelen en op overstroomde vlakten , 
en vormden veelal een dichten rand om de bosschen van zegelboomen. 
En vele andere fraaie planten tusschen de rhizocarpen en de calamiten 
staande , bundels van bevallige bladeren van verschillenden vorm dra- 
gende , waren tusschen die oude paardestaartachtigen verspreid. 
Doch de zoo vreemde familie der Cordaïtes is ons minder goed be- 
kend. De cordaïten naderen aan den eenen kant tot de breedbladerige 
taxis-soorten , zooals de Gingko van China , en aan den anderen kant 
tot de cycadeën en zelfs tot de zegelboomen. In hun hout vertoonen 
zij overgangen van de onvolkomen gevormde stammen der zegelboomen 
tot de hooger georganiseerde stammen der hedendaagsche kegeldragers , 
Coniferae. In de jonge twijgen van den amerikaanschen balsam-fir , 
Pinus balsamea, kan men nog de gewone vorming van het hout der 
Cordaïten nagaan. Dit bestaat uit een dikke , celachtige pit , door hori- 
zontale tusschenschotten in platte afdeelingen of kamers verdeeld: die 
pit was omringd door een dikken ring van los houtweefsel , en als 
de stam grooter werd , ontstond er een regelmatigen ring van hout- 
achtige draden , met een weefsel gelijkende op dat der denneboomen. 
Het waren schoone hoornen met bladeren , die bij sommige soorten 
in een dichte aar groeiden , doch die meer algemeen zich op eiken 
tak in bundels vertoonden , geheel anders als bij eenige hedendaagsche 
plant. Die veelnervige bladeren vertoonden rijen van stomata of adem- 
halingsporiën , en waren met een breede basis aan de takken ge- 
hecht. De vrucht bestond uit een groep van nootjes, veelal voorzien 
van breede zijvleugels , om in de lucht te kunnen zweven , of wel , 
zij waren soms ook besloten in een papachtig omhulsel. Deze boomen 
waren zeer vruchtbaar ; zij droegen talrijke zaden in lange aren of katjes. 
Ook verschillende kegeldragers , Coniferae , groeiden er in het steen- 
kooltijdperk , doch zij hadden geen kegels , zooals de hedendaagsche 
dennen en sparren , maar waren waarschijnlijk verwant aan de tegen- 
woordige taxis-soorten. Sommigen geleken min of meer op de tegen- 
woordige Araucarias , anderen hadden breede , varenachtige bladeren , 
gelijk de Gingko. Waarschijnlijk waren het boomen, die hoofdzakelijk 
binnenslands en op hoogten groeiden : de meesten zijn ons slechts be- 
kend als stammen , die als drijfhout door rivieroverstroomingen ge- 
voerd zijn naar riviermonden en zeeën. 
