292 
IETS OVER DEN RIJN EN ZIJN VULKANEN. 
Wij zeiden boven reeds , dat de oorspronkelijke rivierdalen van de Nette 
en van de Brohl bij eene of bij herhaalde uitbarstingen met deze stof 
zijn opgevuld. Toen was het waarschijnlijk asch ; later is deze door den 
invloed van het regenwater en van de lucht in een vaste massa ver- 
anderd. Thans hebben de beken zich een nieuwe bedding daarin uit- 
gegraven , zoodat de oorspronkelijke dalbodem weder blootgelegd is. 
Aan beide kanten van het dal , waarvan de bodem op vele punten 
slechts ruimte heeft voor den weg en de beek , rijzen de wanden van 
de trasrotsen loodrecht omhoog. Overal ziet men diepe gaten , hooge 
poorten en ruime gewelven ver in de rotsen dringen — soms ziet 
men verschillende gangen en galerijen achter elkander, door open 
plekken , waar alles weggegraven is , van elkander gescheiden. De top 
der rotsen is met een kleed van dicht groen bedekt en sierlijk hangen 
de met vruchten beladen takken van braamstruiken en de met witte 
bloemen bedekte clematis-ranken over den rand naar beneden. In de 
buitenwanden kan men duidelijk horizontale lagen van verschillende 
kleur en vastheid onderscheiden ; wat dus een teeken is , dat alles 
niet op eenmaal , doch met langer of korter tusschenpoozen gevormd is. 
Voorbij Tönnisstein houdt dit op en verlaten wij het beekdal. Niet ver 
voorbij Wassenach, waar de weg langs en niet door heen loopt , zijn we op 
het hoogste punt. Wij mogen niet verzuimen hier even den hoogen wal 
van den hollen weg op te klauteren en een blik achter ons te werpen. 
Zoo ver het oog reikt zien wij bergen. Links naar het noordoosten 
vallen de » Zevenbergen” ons dadelijk in het oog en de Drachenfels, 
bekroond door de ruïne , is duidelijk te herkennen. Den Rijn zelf zien 
wij niet , wel de bergen aan den overkant , in onafzienbare rijen , tot 
aan den versten gezichtseinder. 
Nu daalt de weg en zien wij voor ons dichte bosschen , en daarover 
heen de hooge bergen , uitgebrande vulkanen , die het meer , dat wij 
nu binnen een kwartier bereiken zullen, in breeden kring omgeven. 
Den snel dalenden weg volgend , zien wij spoedig het water doorblinken 
tusschen de stammen der laatste boomen en bij een scherpe bocht naar 
het zuiden ligt op eenmaal de waterspiegel voor ons. Eigenaardig 
donker, bijna zwart blinkend, een buitengewoon verrassenden aanblik 
biedend, breidt het meer zich voor ons uit. Rechts en links majes- 
tueuse bergwanden , bedekt met donker sparregroen , voor ons de breede 
watervlakte , daar overheen het hotel en daarachter , iets hooger , de 
statige kerk — »zu Maria Laach”. 
De » Laacher See” is eivormig, 1964 Meter lang en 1186 Meter 
