IETS OVER DEN RIJN EN ZIJN VULKANEN. 
297 
moet een zijdelingsche uitstorting geweest zijn van den Hoch Simmer, 
een der grootere kraters in de omgeving van de »Laacher See”. 
Van Niederwendig uit, brengt de lokaalspoorweg ons in 45 min. 
te Andernach. Links passeeren wij op dien rit nog den Krufter-ofen , 
waarvan reeds de volksnaam aanduidt dat het een vulkaan is. De 
hoogste berg aan onze rechterhand is de Plaidter Hummerich , wiens 
twee toppen vooral van den Rijn af prachtig te zien zijn. De kerk , 
die wij , tamelijk ver af aan onze rechterhand zien , is gewijd aan de 
heilige Genoveva. Op de plaats waar zij gebouwd is zou deze trouwe 
gade door haren achterdochtigen man terug gevonden zijn en daar zijn 
dan ook beiden begraven. 
Weldra stappen wij uit te Andernach. In dit overoude, schilderach- 
tig aan den stroom gelegen stadje, met zijn muren en verdedigings- 
werken, die voor een deel ouder zijn dan onze jaartelling, vinden wij 
een geschikt rustpunt om onze indrukken te verzamelen en te ordenen 
en om verdere reisplannen te overwegen. 
Hiermede heb ik het mijne gezegd over de vulkanen aan den Rijn. 
Het waarnemen en nasporen van hetgeen ik mededeelde , heeft ons 
reisgenot aanmerkelijk verhoogd. Het behoeft toch niet gezegd te wor- 
den , dat een dergelijk opmerken van bizonderheden en een opsporen 
van oorzaken en onderling verband van waargenomen verschijnselen , 
zeer wel samen kan gaan met het genot van meer zuiver aesthetischen 
aard. Wordt ook al dikwijls het tegendeel beweerd, ik houd vol dat 
het geen nadeel toebrengt aan den indruk , die ons gegeven wordt 
door de aanschouwing van het geheel , dat de verrukkelijke natuur 
ons aanbiedt in deze bevoorrechte oorden. Al voelde ik er mij toe 
geroepen en al lag het in het kader van dit tijdschrift , ik zou mij 
niet wagen aan de beschrijving er van. Wie hem ooit aanschouwd 
en genoten heeft , den majestueusen stroom , met zijn bloeiende om- 
lijsting van bergen en bosschen , van steden en dorpen , hem laat 
iedere beschrijving onvoldaan. 
Toch ziet de vriend der natuur, die onderzoek van het kleine niet 
met verrukte bewondering van het geheel kan vereenigen , niet »de 
natuur”. Den vriend van het schoone , wiens aesthetisch genot door 
kennen en begrijpen bedorven wordt , is schoonheid slechts een ledige 
vorm , een ijdele klank. Niet in de ziel zit het hem , maar slechts in 
het hoofd , evengoed als den drogen geleerde , dien hij tot afschrik- 
wekkend voorbeeld stelt. 
