HET ANTARCTISCH VRAAGSTUK. 
321 
lotgevallen der Amerikaansche expeditie voor een oogenblik te laten 
rusten en terug te keeren tot die van dumont d’urville , welken 
zeevaarder wij den 7 den Maart 1838 verlieten. (Bladz. 319). 
Hij verliet in ’t begin van Januari 1840 van Diemensland , met het 
doel het zuidwaarts daarvan gelegen gedeelte der IJszee te onder- 
zoeken. Dat , zooals wij boven zagen , balleny hem in deze streken 
reeds vóór was geweest wist d’urville niet en , zooals hij in zijn 
reisverhaal met nadruk zegt , verkeerde hij in de stellige meening 
hier de eerste te zijn. In zuid- westelijke richting zeilende , kreeg hij 
den 19<ïen derzelfde maand op ongeveer 66° Z. B. en 141° O. L. land 
in zicht, waarvan de hoogte op 1000 a 1200 M. werd geschat en 
dat zoo volkomen met ijs en sneeuw bedekt was, dat, althans van 
boord af, geen enkel ontbloot plekje was te zien. d’urville maakte 
evenwel met volle zekerheid uit, dat hij werkelijk land voor zich had 
door het onderzoek verder met sloepen voort te zetten en den 21 sten 
Januari landden zelfs eenige van zijn manschappen op een uit gneis 
bestaand eilandje , waarvan zij steenstukken mede aan boord brachten. 
De nieuwgevonden kust, die d’urville met den naam van Adelie- 
land bestempelde, volgde hij over een lengte van 10 graden in weste- 
lijke richting; het westelijkste land, dat hij den 30sten e n 31sten Ja- 
nuari op 64° 40' Z. B. en 132° 20' O. L. aantrof werd Clairie-land 
genoemd en is identiek met het land , dat het vorige jaar door balleny 
was gezien. Yan hieruit koerste de Fransche expeditie om den Noord 
en in de eerste dagen van Februari kwam zij te Hobarton aan. Dat 
de tocht reeds werd gestaakt vóór nog het gunstige jaargetijde ver- 
streken was vond zijn oorzaak daarin , dat d’urville gedurende de 
reis een groot aantal manschappen door den dood verloor. Anderen 
nog stierven later aan de gevolgen der doorgestane vermoeienissen en 
men zou uit een en ander mogelijk af kunnen leiden , dat de lichamelijke 
gesteldheid der Franschen minder dan die der noordelijk-europeesche 
volken tegen het klimaat der poolgewesten bestand is. 
Keeren wij nu tot de Amerikaansche expeditie onder wilkes , die , 
zooals wij zooeven zagen, in hetzelfde jaar 1840 in deze streken 
werkzaam was , terug. Evenals aan d’urville waren ook aan wilkes 
de in 1839 door balleny gedane ontdekkingen volkomen onbekend 
gebleven en toen hij in het laatst van December 1839 het anker 
lichtte en zijn koers- zuidwaarts nam , was ook hij in de stellige over- 
tuiging , dat het deel der Poolzee , dat hij zich voornam te onder- 
zoeken, vóór hem nog door geen ander was bezocht. 
