322 
HET ANTARCTISCH VRAAGSTUK. 
Een der vier schepen de »Flying Fish” geraakte spoedig van de 
overige af, bereikte alléén op 143° O. L. een breedte van 66° maar 
werd toen door bet ijs gedwongen terug te keeren. Ofschoon het 
schip zich dus in dichte nabijheid van d’urville’s Adelie-land be- 
vonden moet hebben , werd geen land gezien. 
De koers, dien de »Porpoise” en de »Vincennes” namen (de Pea 
cock”, van de andere schepen afgeraakt en in het ijs beschadigd , 
zag zich weldra genoodzaakt naar het noorden terug te keeren) kwam 
in hoofdzaak met dien van balleny overeen , maar daar de Amerikanen 
zuidelijker zeilden dan de Engelsche walvischvaarder , waren zij in de 
gelegenheid de kusten , die deze laatste ontdekt had , vollediger en 
over een grooter uitgestrektheid in zicht te krijgen. Nergens evenwel 
heeft wiLKES de kust zóó dicht kunnen naderen , dat hij haar op- 
nemen en nauwkeurig de hoogte van het land bepalen kon, terwijl 
hij er evenmin in geslaagd is eenig stoffelijk bewijs van zijn ont- 
dekking mede te brengen. Op de door wilkes later vervaardigde kaart , 
geeft hij ongeveer onder den poolcirkel van 97° tot 167° 30' O. L. een 
ijsbarrière , d. i. zwaar , hoog en ondoordringbaar pakijs aan en daar- 
achter bergachtig land met toppen tot 3000 voet hoog. 
Naar alle waarschijnlijkheid evenwel , zooals later uit de door ross 
gedane verkenningen bleek, strekt het land zich lang zoover oostelijk 
niet uit en vermoedelijk heeft wilkes, die als poolvaarder nog weinig 
ondervinding had en juist daarvoor het eerst op zoo hooge breedte 
kwam , ijs en wolken voor land aangezien , een vergissing , die in 
deze streken zeer vergeeflijk is daar zelfs ijsvaarders van zeer veel 
meer ervaring zich soms door dergelijke treffende overeenkomsten 
hebben laten misleiden. Ook bestaat de mogelijkheid , dat wilkes de 
ontdekkingen van balleny , waarmede hij bij zijn terugkeer te Sydney 
in kennis werd gesteld , verkeerd begrepen en daarom onjuist op zijn 
kaart aangegeven heeft. Zoo goed als zeker is het echter , dat de kust , 
die wilkes met den nog weer eens voor den dag gehaalden naam 
van » antarctisch continent” bestempelde, maar waarvan nog niet is 
uitgemaakt of zij de omtrek van één samenhangende landmassa is dan 
wel door een aantal eilanden wordt gevormd , zich ongeveer uitstrekt 
van 95° — 160° O. L. over een lengte dus van 400 geogr. mijlen, 
d. i. ongeveer dubbel zoo lang als de Noorsche kust van de Noord- 
kaap tot Bergen. 
Toen wilkes den 17den Februari met zijn schip op 98° O. L. ge- 
komen was , trachtte hij nog verder westwaarts door te dringen en zoo de 
