DR FLORA VAN HET VERLEDEN. 
327 
Daarom is het ook geen wonder, dat wij in de bovenste juragesteenten 
een echten vlinder vinden , een dagkapel , verwant aan het ameri- 
kaansche geslacht Brassolis. En met dien eersten dagvlinder vinden 
wij ook in die opper-jura-lagen den eersten vogel , den Archaeopteryx. 
Over het nu volgende kr ij ttij dp erk sprekende, zegt nicholson : 
»De onder- en opper-krijtgesteenten zijn, uit een botanisch oogpunt 
gezien , scherp van elkander onderscheiden. De onderste lagen bevatten 
hoofdzakelijk cryptogamen, zooals varens, maar ook gymnospermen , 
zooals coniferen en cycadeën. Tot het eind§ van dit tijdvak bestonden 
er zekerlijk nog geen angiospermen , en zaadlobbige planten waren 
slechts armelijk vertegenwoordigd. Maar in het opper-krijttijdvak werd 
dit anders. Tweezaadlobbige angiospermen , hoog ontwikkelde planten 
dus, verschenen er nu. Er ontstond nu een nieuwe era in het leven 
der plant, die in onzen tegen woordigen tijd haar toppunt schijnt te 
hebben bereikt , een tijdvak waarin zich vele nieuwe vormen , schijn- 
baar plotseling, ontwikkelden. In het opperkrijt vinden wij een zeer 
groot getal van echte angiospermen , waarvan velen tot thans bestaande 
t^pen behooren , en tegelijk met dezen ook verschillende eenzaadlob- 
bige planten , waaronder de eerste vertegenwoordigers van de groote 
en belangrijke groep der palmen.” 
Het is zeker zonderling , dat dit hedendaagsche plantentype , de 
palm , verscheen , terwijl de zeeën nog bewoond werden door ammo- 
nieten , belemnieten enz. en terwijl het land nog bewoond werd door 
velen van 'de groote reptielen , die de mesozoïsche tijden kenschetsen , 
zooals de Mosasauren en anderen. Doch de laatste onderzoekingen 
hebben _ aangetoond , dat de ontwikkeling dier hoogere planten toch 
zeker niet zoo plotseling geschied is als men vroeger meende, want 
in den laatsten tijd zijn er, vooral in Amerika, tulpeboomen , laurieren , 
sassafras , populieren en wilgen , cyperaceae en grassen , in de onder- 
krijt gesteenten gevonden , en wij mogen als zeker aannemen , dat het 
slechts de tegenwoordige onvolkomenheid van ons geologisch onderzoek 
is , ’t welk ons verhinderd heeft een meer uitgebreide flora van die 
tijden te leeren kennen. 
In de Dakota-groep van Noord- Amerika , het cénomanien van Europa , 
ontmoeten wij een prachtige flora , rijker en meer verscheiden dan 
er een plantenverzameling in eenige streek der tegenwoordige aarde 
voorkomt. Ongetwijfeld is dit een gevolg van den bijzonderen toestand 
van het klimaat in dien tijd , een toestand die het mogelijk maakte 
